ELENA-BUTTERFLY -------Με τα φτερα της ποιησης

Έλενα Καραγιαννίδου-Προθάλαμος

2011-10-13T18:00:00.002+03:00

Αυτή η πόρτα δεν ανοίγει.
Στέκει ερμητικά πλέον κλειστή.
Πίσω της χορεύουν τοπία
λουσμένα στο φως ή στο χιόνι.
Διακοπές στη θάλασσα ή σε ορεινά μέρη.
Παρέες που γελούν δυνατά
πίνοντας αχνιστό καφέ
ή που χαζογελάνε ζαλισμένες από τα ποτά.
Γυναίκες ιλουστρασιόν
μαυλίζουν τα πλήθη.
Παιδιά που έχουν ξεχάσει
να χρωματίζουν το γκρι.
Πού και πού φιλιά άνευρα
ξεγελάνε προσωρινά το κενό.

Παρακαλώ χάστε για πάντα το κλειδί.
Οι προθάλαμοι πιο πολύ μας ταιριάζουν.

Σταύρος Ζαφειρίου-Η Άτροπος των Ημερών

2011-03-27T19:15:00.002+03:00

Τότε απλώθηκε ο λόγος σαν ιστός
και παγιδεύτηκε στο κέντρο του ο χώρος,
προσμένοντας την αδηφάγο αράχνη.
Εκείνη δρασκέλισε το νεύρο του πράσινου φύλλου,
εκεί όπου διάφανο φώλιαζε το νερό,
με πόδια εμπρός και πόδια πίσω ισορροπώντας,
σέρνοντας και προσθέτοντας το βδελυρό ένδυμά της,
ξεκίνησε από τον ίσκιο του λόγου,
κατεβαίνοντας στη μεριά μας,
μια και εμείς ορίζουμε τις διαστάσεις του χώρου
και ο χώρος υφαίνει το σχήμα του γύρω από εμάς,
μια και εμείς είμαστε ο ίδιος ο χώρος
και ο χώρος υπάρχει στον χώρο χάρη σ’ εμάς.

Από τη ποιητική συλλογή «Χωρικά» 2007

Αργύρης Χιόνης-Χέρια

2011-03-06T09:37:00.002+02:00

Οι άνθρωποι το πιο συχνά
δεν ξέρουν τι να κάνουνε τα χέρια τους
Τα δίνουν - τάχα χαιρετώντας - σ' άλλους
Τ' αφήνουνε να κρέμονται σαν αποφύσεις άνευρες
Ή - το χειρότερο - τα ρίχνουνε στις τσέπες τους
και τα ξεχνούνε

Στο μεταξύ ένα σωρό κορμιά μένουν αχάιδευτα
Ένα σωρό ποιήματα άγραφα

Από τη συλλογή Λεκτικά τοπία, 1983

Βασίλης Φαϊτάς- Αγρύπνια

2011-02-13T21:58:00.002+02:00

Φως, χυμένο αίμα της νύχτας
φως, αγρύπνια γαντζωμένη στις αρτηρίες μας,
λίγο προτού η άβυσσος καταπιεί την ιστορία
η εποχή μάς έχει εγκαταλείψει.
Είμαι το τελευταίο ζωντανό μήνυμα,
η τελευταία ουτοπία,
ο ασυρματιστής που εκπέμπει
την ψυχή του.

ΤΑΚΗΣ ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗΣ-Μονάχα με την ποίηση

2011-02-01T22:54:00.002+02:00

Μονάχα με την ποίηση
Δε θα χαθούν ποτέ
Τα μεγάλα ιστιοφόρα της αυγής
Ούτε τα φώτα ούτε η χαρά
Ούτε τα δέντρα ούτε η νύχτα

Μονάχα με την ποίηση
Θα 'μαστε ακόμα ικανοί
Να βλέπουμε και ν' αγαπούμε
Να ονομάζουμε τα πράγματα
Με τις πιο καθημερινές λέξεις
Να λέμε το ψωμί ψωμί τη σκάφη σκάφη
Και μ' ένα βλέμμα να οδηγούμαστε
Σε μιαν αλήθεια οριστική

Μονάχα με την ποίηση
Θα μεγαλώσουνε τα στάχυα
Και τα στήθη των κοριτσιών
Το ποτάμι θ' απομείνει ποτάμι
Η θάλασσα θάλασσα
Κι ο ουρανός ουρανός

Μονάχα με την ποίηση
Θ' ανακαλύψουμε ξανά τ' αστέρια
Μέσα στις καπνοδόχες
Κι όλη τη θλίψη που ενδημεί
Στο βάθος των ματιών
Και θα μπορέσουμε να ξαναβρούμε
Το γενέθλιο χωριό μας
Παραχωμένο μες στα χιόνια

Μονάχα με την ποίηση
Θ' ανακαλύψουμε ξανά τον έρωτα
Και πατώντας από κλωνί σε κλωνί
Κι από ελπίδα σ' ελπίδα
Θα εγκαθιδρύσουμε
Την αγνή βασιλεία των φτερών

Από τη συλλογή Καλειδοσκόπιο (1983)

Χλόη Κουτσουμπέλη-Το άθικτο κρεβάτι

2011-01-09T12:56:00.002+02:00

Έστρωσα το κρεβάτι χθες το βράδυ.
Σεντόνια αραχνοΰφαντα,
μαξιλαροθήκες δαντελένιες
χνουδωτά μαξιλάρια από στάχτη.
Σήμερα το πρωί δίπλωσα τα σεντόνια
ανέπαφα, ατσαλάκωτα
και τακτικά τα στοίβαξα και πάλι.
Μόνο στο πάτωμα είδα να διαγράφονται στην σκόνη
τα ίχνη των ποδιών σου.

Γιατί κάποτε η απουσία βαθουλώνει τις σκιές
και ό,τι λείπει είναι αυτό που μένει.

Από τη συλλογή «Η αλεπού και ο κόκκινος χορός»

Κική Δημουλά-Αγγελίες

2010-11-01T00:34:00.003+02:00

Διατίθεται απόγνωσις
εις αρίστην κατάστασιν,
και ευρύχωρον αδιέξοδον.
Σε τιμές ευκαιρίας.

Ανεκμετάλλευτον και εύκαρπον
έδαφος πωλείται
ελλείψει τύχης και διαθέσεως.

Και χρόνος
αμεταχείριστος εντελώς.

Πληροφορίαι : Αδιέξοδον.
Ώρα : πάσα.

Από τη ποιητική συλλογή «Ερήμην»

ΒΑΣΩ ΜΠΡΑΤΑΚΗ-Και ύστερα ήρθαν αυτοί

2010-09-19T23:10:00.002+03:00

Και ύστερα ήρθαν αυτοί
που μας έφεραν την καταχνιά
και έκαναν τα όνειρά μας
ένα μπουκέτο από νεκρά πουλιά
στην ποδιά του χειμώνα
και τα κοράκια σαν σκιές απελπισίας
γαντζώθηκαν στα ομιχλώδη τοπία
στην πλευρά εκείνη του ορίζοντα
όπου έσβησαν σιωπηλά
οι πατημασιές του ξένου που αιώνες τώρα
ταξιδεύει κάτω από τα άστρα
αναζητώντας την αγάπη του.
Και ήταν τα πλάνα λόγια τους
σαν δόλια μέλισσα που τρυγούσε
σιγά σιγά τις νύχτες μας
γονιμοποιώντας ολοένα
τη γύρη από τα μυστικά άνθη,
ενώ μικροί ερωδιοί το φεγγάρι
έπιναν σε ασημένια κούπα.
Και ήταν η ίδια η ζωή μας
που σαν ποτάμι πέρασε από δίπλα
στο ατελείωτο βουητό του
το ανατρίχιασμα των ψυχών
όταν αγόρια και κορίτσια
που είχαν άστρα στα μάτια
σπονδή στο θεό του έρωτα έκαναν
με δισκοπότηρο την ίδια την καρδιά τους.

Ν.Γ. Λυκομήτρος-Έρωτας δίχως ενοχές

2010-09-17T18:15:00.002+03:00

Συναντηθήκαμε σ’ ένα ερημωμένο πάρκο. Το εί-
χα διαλέξει επίτηδες για να σε ξεμοναχιάσω.
Ντύθηκες πρόχειρα και κατέφθασες με βαριε-
στημένο βλέμμα. Σε άρπαξα από τη μέση και
άρχισα να σε φιλάω. Ανταποκρίθηκες σχεδόν α-
μέσως παρά το αρχικό σοκ. Και τότε, για πρώ-
τη φορά, αφήσαμε τα σώματά μας ν’ αναζητή-
σουν το ένα τ’ άλλο, αδιαφορώντας για το θεό,
την ηθική και την αστυνομία του έρωτα.

Από τη ποιητική συλλογή «Ιχνηλάτες του τέλους» 2010

Έλενα Καραγιαννίδου-Γυναίκα

2010-08-16T10:59:00.003+03:00

Παραμένω απλή.
Ακόμα και όταν
στρώσεις διαφαίνονται.
Στρώσεις σκοτεινού βυθού.
Στρώσεις ανείπωτου κενού.
Στρώσεις γαλάζιου ουρανού.
Ανάμεσά τους καίει η φωτιά.
Το βυθό φωτίζει.
Το κενό ζεσταίνει.
Τον ουρανό μικραίνει.

Παραμένω απλή.
Είμαι η σπίθα
πριν την πυρκαγιά.
Η στάλα
πριν τη πλημμύρα.
Είμαι το τρέμουλο
πριν το σεισμό.

Παραμένω απλή.
Είμαι η πόρτα εισόδου
στο κάθε όνειρο.
Είμαι παράθυρο διαφυγής
στον κάθε εφιάλτη.
Είμαι η ρόδα
στην άμαξα του χρόνου.

Παραμένω απλή.
Όσο απλή
μπορεί να είναι
μια γυναίκα.

΄Ελενα Καραγιαννίδου-Ανάσα

2010-07-29T00:22:00.004+03:00

Το μπαρ ήταν πολύ σκοτεινό.
Οι προβολείς πέφταν στους μουσικούς.
Κι όμως στο τραπέζι μας
λαμποκοπούσε ο έρωτας.
Η φωταψία αυτή
πήγαζε από το χέρι σου
που άγγιζε τη πλάτη μου σταθερά
με βήμα λύκου και λαγουδίσιο τίναγμα
λες και χρόνια τώρα
γύρευε τροφή
σε αυτό το μονοπάτι.
Μπορεί και να ΄λεγε κανείς
ότι τέτοιο άλικο φως
ίσως ανάβλυζε
από το σύρσιμο των δακτύλων σου
στις γάμπες των ποδιών μου,
απ’ την υποταγή των χειλιών μου
στο πρόσταγμα των δικών σου.
Δύσκολα να φανταστεί κανείς
την πιο ερωτική διαδρομή,
τη διαδρομή μιας ανάσας.
Κι εσύ που ζήτησες μονάχα
την εκπνοή μου να εισπνεύσεις
φυσικά και ήξερες.
Κι αν κάποιοι δεν ξέρουν
στην ανάσα κατοικούν οι ψυχές.

Έκτοτε
εντός σου διαμένω.

Έλενα Καραγιαννίδου-Έκρηξη

2010-07-22T23:52:00.003+03:00

Ασφαλώς αναφέραν το όνομά σου.
Ουδείς το συγκράτησε.
Το επισκίασε
το νεαρόν της ηλικίας.
Δεκαπέντε χειμώνες
όλο κι όλο μετρούσες.

Τόσα μόλις χρόνια
έσερνες
σε τόπους ρημαγμένους
σε ματωμένα βράχια
την ανέλπιδη ζωή σου.
Τόσα μόλις χρόνια
έκλεινες τα μάτια σου
σε σκοτεινές πατρίδες.

Σε ξέβρασε η θάλασσα
σαν ξένο σώμα
σε βρώμικους
αθηναϊκούς δρόμους.
Τίποτα δεν φανέρωνε
τη μέρα εκείνη
πως σε ένα κάδο
καρτερικά σε περίμενε
ένας θάνατος όμοιος
με αυτόν που πίσω σου
νόμιζες ότι άφησες.

Μια έκρηξη σε αφάνισε
σε σκόρπισε.
Τώρα είσαι παντού
και πουθενά δεν υπάρχεις.
Ούτε όνομα έχεις.
Είσαι στο Λίβανο,
στην Τεχεράνη
στην Αθήνα.
Πεθαίνεις κάπου
στη Λωρίδα της Γάζας.

Κάθε μέρα πεθαίνεις
σε κάθε μικρή δύσμοιρη
γωνίτσα της γης.

OΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ- Αποσπάσματα από το ποίημα Ωρίων

2010-07-12T22:44:00.002+03:00

α’

Συμβιβάστηκε με τη πικρία ο κόσμος
Διάττοντα ψεύδη αφήσανε τα χείλια
Η νύχτα ελαφρωμένη
Από το θόρυβο και τη φροντίδα
Μέσα μας μετασχηματίζεται
Κι η καινούρια σιωπή της λάμπει αποκάλυψη

Βρίσκομε το κεφάλι μας στα χέρια του θεού.

β΄
Μια προσευχή μεταμορφώνει τα ύψη της
Αλλάζει κοίτη ο χρόνος
Και γυμνούς από έγνοια επίγεια
Σ’ άλλα νοήματα μας οδηγεί

Πού είναι ο σφυγμός του εδάφους
Το αίμα στη μνήμη των προσώπων μας
Ο αυτούσιος πηγαιμός;

γ΄
Των φθαρτών δακρύων απόγονοι
Κωπηλάτες των ματαίων λιμνών
Αφήσαμε το γήινο δέρμα
Και στον ψίθυρο των δέντρων παύσαμε
Τα λόγια μας
Για τελευταία φορά

Τώρα στα μέτωπά μας γειτονέψανε άστρα!

ε’
Φύγαν τα μάτια μας αλλά προπορευόνταν οι ψυχές μας
Στη συνάντηση τους μες΄ τους ουρανούς
Έλαμψε καθαρή στιγμή
Τρεμούλιασμα εναγώνιο
Το πιστό καθρέφτισμα των σωθικών μας

Πιο ψηλά
Στην ενωμένη μοναξιά των άστρων της
Θρονιάζεται η Γαλήνη

Γιατί την απαλλάξαμε από το κορμί μας
Γιατί την εξαντλήσαμε από τις ελπίδες μας
Γιατί της φέραμε τάμα την Ιδέα μας

Ξαναγεννάει αισθήματα.

(Αποσπάσματα από το ποίημα Ωρίων από τη συλλογή Προσανατολισμοί. )

2010-06-30T00:57:00.002+03:00

Μήνυμα προς τον Ασυμβίβαστο.
Δυστυχώς διέγραψα καταλάθος το μήνυμά σου..
Αν θέλεις, μου το ξαναστέλνεις? Σε ευχαριστώ εκ των προτέρων..

Έλενα Καραγιαννίδου-Εσύ

2010-06-22T19:24:00.007+03:00

Εσύ,
που δεν ένιωσες τη θέρμη
της αγκαλιάς ενός παιδιού.
Εσύ,
που δε φίλησες ένα τρυφερό μάγουλο
στη μέση της νύχτας.
Εσύ,
που δεν άφησες μικρά δαχτυλάκια
να οργώσουν τα μαλλιά σου.
Εσύ,
που δεν κοινώνησες
στων παιδιών το γάργαρο γέλιο.
Εσύ,
που δεν έφτιαξες ένα παραμύθι
όταν όλα τα άλλα έχουν τελειώσει.
Εσύ,
που κοίταξες αλλά δεν είδες
την ελπίδα να φεγγοβολεί.
Εσύ,
που η καρδιά σου δε ζαρώνει
για κάθε παιδί που πεθαίνει,

πόση φτώχεια κουβαλάς και πόση ατυχία.

Οι τυχεροί του κόσμου σε συμπονούν.

Τόλης Νικηφόρου-Πέρα απ' τις λέξεις

2010-05-19T18:59:00.002+03:00

πώς ονομάζει η γη τον ουρανό
το έρημο νησί τον άδειο ορίζοντα
η νύχτα τη στιγμή που ξημερώνει;

ποια λέξη υπάρχει
για το σούρουπο στα μάτια σου
το μουσικό βελούδο στην αφή σου;

πώς λέγεται
το μονοπάτι στην παλάμη σου
το ουράνιο τόξο
στο χρώμα της φωνής σου
και το καμίνι στην ανάσα σου
μ’ όλα τ’ αρώματα το άγριο μέλι
που αναβλύζει στην επιδερμίδα σου;

πώς είναι ο ήχος
για τη λάμψη εκείνη
πώς τα φωνήεντα
που εκφράζουν το φτερούγισμα
τη μυστική πηγή που κάποτε μας γέννησε
και την ψυχή που έγινε θάλασσα
και μας ενώνει;

ποια είναι η γλώσσα
που μιλάει το φως;

Από τη συλλογή «Το μυστικό αλφάβητο» 2010

Πάμπλο Νερούδα-Μ' αρέσει άμα σωπαίνεις

2010-05-02T11:21:00.002+03:00

Μ’ αρέσεις άμα σωπαίνεις, επειδή στέκεις εκεί σαν απουσία
κι ενώ μεν απ’ τα πέρατα με ακούς,
η φωνή μου εμένα δεν σε φτάνει.
Μου φαίνεται ακόμα ότι τα μάτια μου σε σκεπάζουν πετώντας
κι ότι ένα φιλί, μου φαίνεται,
στα χείλη σου τη σφραγίδα του βάνει.

Κι όπως τα πράγματα όλα ποτισμένα είναι από την ψυχή μου,
έτσι αναδύεσαι κι εσύ μέσ’ απ’ τα πράγματα,
ποτισμένη απ’ τη δική μου ψυχή.
Του ονείρου πεταλούδα, της ψυχής μου εσύ της μοιάζεις έτσι,
σαν όπως μοιάζεις και στη λέξη μελαγχολία, καθώς ηχεί.

Μ’ αρέσεις άμα σωπαίνεις, επειδή στέκεις εκεί σαν ξενιτιά.
Κι άμα κλαις μου αρέσεις,
απ’ την κούνια σου πεταλούδα μικρή μου εσύ.
Κι ενώ μεν απ’ τα πέρατα με ακούς,
η φωνή μου εμένα δεν μπορεί να σ’ αγγίξει:

Άσε με τώρα να βυθιστώ κι εγώ σωπαίνοντας
μες τη δική σου σιωπή.
Άσε με τώρα να σου μιλήσω κι εγώ με τη σιωπή
τη δικιά σου
που είναι απέριττη σα δαχτυλίδι αρραβώνων
και που λάμπει σαν αστραπή.
Είσαι όμοια με την νύχτα, αγάπη μου,
η νύχτα που κατηφορίζει έναστρη.
Απόμακρη και τόση δα και απ’ τα αστέρια φτιαγμένη
είναι η δικιά σου σιωπή.

Μ’ αρέσεις άμα σωπαίνεις, επειδή στέκεις εκεί σαν απουσία.
Μακρινή κι απαρηγόρητη, σα να σε σκέπασε χώμα.
Μια λέξη μόνο αν πεις, ένα χαμόγελο – μου αρκεί
για να πανηγυρίσω που είσαι εδώ κοντά μου ακόμα.

Mετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής

'Eλενα Καραγιαννίδου-Το στοίχημα

2010-04-14T17:51:00.009+03:00

Ξυπνήσαμε άβολα ένα πρωινό
σε ένα κρεβάτι στενάχωρο
σε λερωμένα
από ξένους πόθους σεντόνια.
Ρίξαμε ένα φευγαλέο φιλί
ξεθωριασμένο κόκκινο,
ριγμένο σαν κέρμα
κορώνα ή γράμματα,
ψηλά στον αέρα.
Με λίγη πίστη αποθέσαμε
στης τύχης το γύρισμα
μια αγάπη κουτσή.
Ανήμποροι και απαθείς
αδαείς τζογαδόροι.

Τώρα που το στοίχημα εχάθη,
ξεπροβάλλαν τα τείχη
αδιαφανή και πελώρια
σαν φράγματα μάχης.
Τώρα καραδοκείς
στην άλλη μεριά,
σαν γνήσιος εχθρός.
Η φωνή σου ηχεί σαν ιαχή
πίσω από το όνειρο μιας άλλης ζωής.
Μόνη επαφή πια,
διάσπαρτα βλέμματα
ως διασταυρούμενα πυρά
σε εμπόλεμη ζώνη.

Τάκης Βαρβιτσιώτης

2010-04-08T18:19:00.003+03:00

Για σένα τώρα που αφηγούμαι
Λέξη προς λέξη τη ζωή μου
Και να συνθέσω προσπαθώ
Κάποια καινούργια μελωδία
Πια δεν υπάρχουν πένθη
Μήτε δάκρυα μήτε αποχωρισμοί
Είσαι η ανάνηψη είσαι η νηνεμία
Και παρατείνεις αδιατάρακτη
Του ονείρου την εποχή.

Από τα Μικρά ερωτικά εγκώμια

Γιώργος Βέης-Η επόμενη μέρα

2010-03-28T11:07:00.002+03:00

Επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει
πρέπει τώρα ν’ αρχίσουμε να γράφουμε
όλο και περισσότερα ποιήματα
για να καθαρίσουμε το τοπίο
από τον τρόμο, την απειλή και το θάνατο
πρέπει τώρα να ξορκίσουμε τους δαίμονες
που κρύβονται ακόμη μέσα στην ελευθερία
έτοιμοι να μας πιουν όλο το αίμα
Κι επειδή όποιος σήμερα ξεχαστεί μέσα στον εαυτό του
θα είναι αύριο λησμονιά και στάχτη
πρέπει τώρα να μάθει τι θα πει εχθρός και αδικία
διότι η πραγματικότητα δεν γίνεται κατανοητή
χωρίς την κατανόηση της αθλιότητας και της απελπισίας
κι επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει
πρέπει από τώρα να πάμε στο σχολείο της φαντασίας
για να σώσουμε ξανά τα όνειρα.

Έλενα Καραγιαννίδου-Λέξεις ΙΙ

2010-03-24T18:08:00.002+02:00

Οι λέξεις πεθαίνουν
αργά,
σχεδόν βασανιστικά.
Σταυρώνονται καρτερικά
σε ράφια βιβλιοπωλείων.
Θάβονται καθημερινά
σε φέρετρα λεξικών
εν μέσω λαμπρών κηδειών
και σεβάσμιων επιθανάτιων λόγων.
Η νεκρική πομπή
σχηματισμένη από νέους
που χαριεντίζονται θορυβωδώς
-άλλωστε αυτός ο θάνατος δεν τους αγγίζει.
Μονάχα μια συστάδα γέρων
στέκει παράμερα
-θρηνούνε χαμηλόφωνα-
με χέρια τρεμάμενα
ανάβουν το καντήλι.

Χλόη Κουτσουμπέλη-Το δωμάτιο

2010-03-20T00:02:00.003+02:00

Ένα κρεβάτι διπλό και μια λεκάνη.
Πρώτα με πλένεις.
Δέκα δάχτυλα
Μαύρα άλογα
Αφηνιασμένα ιδρωμένα λαχανιάζουν
Κοράκια φτερουγίζουν τρελαμένα
Κόκκινοι λύκοι με μυρίζουν.
Με χαϊδεύεις.
Ύστερα έρχεσαι.
Όπως ποτέ.
Όπως ξανά.
Στο πιο
Κρυφό δωμάτιο του κορμιού μου.

Από τη συλλογή «Η αλεπού και ο κόκκινος χορός»

Τόλης Νικηφόρου-Ένα παιδί

2010-03-13T11:08:00.002+02:00

με το πρόσωπο κολλημένο στο τζάμι
κοιτάζω εκστατικά
πίσω απ' τις στάλες της βροχής
ένα πολύχρωμο κόσμο

κρύβω μέσα μου ένα παιδί
με τις τσέπες γεμάτες μπίλιες
μέσα στο χειμώνα
ένα παιδί με δακρυσμένα μάτια
για το γατάκι του που πέθανε
για το λουλούδι που μαράθηκε
για όσους έφυγαν χωρίς επιστροφή
κρύβω μέσα μου ένα παιδί
με τρύπιο παλτό
που λαχταράει τα ζεστά κάστανα
την γειτονιά και τους φίλους
την άνοιξη που θάρθει

κρύβω μέσα μου ένα παιδί
που δεν δέχεται
πως μπορώ να γελάω
όταν την ίδια στιγμή κάποιος κλαίει

κρύβω μέσα μου ένα παιδί
απαρηγόρητο
που θα ‘θελε να φτιάξει τη ζωή
στα μέτρα της καρδιάς του

Από τη συλλογή Αναρχικά (1979)

Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου- Νυχτερινή περίπολος

2010-03-07T22:39:00.002+02:00

Μ' όνειρα πάντα γαλανά
στο πλάι της καρδιάς σου
να ξέρεις θα κοιμάμαι.
Μόνη στην άδεια κάμαρη
σε πέπλους σκιάς καταχωμένη
μόνη με τους αγγέλους μου
σιωπηλή

Όμως, η μνήμη των ματιών σου
πάντα θα κρύβεται στο μαξιλάρι μου
επίμονη και τρυφερή
και τα μαλλιά μου θ' αναδεύει

Έλενα Καραγιαννίδου-Λέξεις Ι

2010-02-28T23:09:00.002+02:00

Δεν θέλω άλλο να μιλώ.
Και τι άλλο να πω
που δεν έχει ειπωθεί;
Λέξεις ασώματες
που ξεπηδούν και μπαινοβγαίνουν
από στόμα σε στόμα
σε ταξίδι χωρίς γυρισμό.
Γλιστρούν σε κανάλια αόρατα
άγνωστης αφετηρίας
σταθμών αμέτρητων
ακαθόριστου τέλους.

Δεν θέλω άλλο να μιλώ.
Μόνο να γράφω.
Να δίνω στις λέξεις υπόσταση
ένα νόημα ύπαρξης
μια έγγραφη αθανασία.

Μη μου μιλάτε πια.
Τα λόγια σας τα παίρνει ο αέρας.
Στείλτε μου ένα γράμμα
ένα ποίημα.
Μέσα του βάλτε τη ψυχή σας
και να είστε σίγουροι
οι λέξεις θα υπακούσουν.

Ορέστης Αλεξάκης-Και μη ρωτάς γιατί θλιμμένος είμαι

2010-02-21T15:51:00.002+02:00

Είναι που πίσω απ' τη σιωπή σου ταξιδεύουν
τα καραβάνια
των λησμονημένων

Είναι που μες στα μάτια σου σαλεύουν
σκιές νεκρών
μορφές αγαπημένων

Είναι που μοιάζεις με ταξίδι στο αχανές
Είναι που δρόμους άλλους φανερώνεις

Είναι που κλείνεις τις
καταπακτές
και στο καινούριο θαύμα ξημερώνεις

Είναι που μες στο φέγγος σου αγρυπνώ
σα να πιστεύω πως
υπάρχω ακόμα

Είναι που σου χρωστώ πολύ ουρανό
Κι εγώ δεν έχω παρά λίγο χώμα

Από τη συλλογή Ο ληξίαρχος 1989

Χλόη Κουτσουμπέλη-Το άδειο τίποτα

2010-02-13T09:27:00.002+02:00

Το άδειο τίποτα
Το ακούω έξω να θροΐζει,
η κολλαριστή άσπρη μέρα
με τις δαντελένιες πεταλούδες
ξηλώνεται με βία,
τα ζευγάρια στους δρόμους μονά,
στο κεφάλι χαρτοσακούλες,
τα μάτια σκοτάδι.
Το ακούω μέσα στο δωμάτιο
βήχει, ασθμαίνει, καθώς
σέρνει το κουτσό του ποδάρι.
Ο γύρος του κόσμου
τελείωσε άδοξα για μας
τα μπαλόνια του αερόστατου ξεφούσκωσαν
το στοίχημα χάθηκε
η Λέσχη μας απέβαλε
φτάνουμε πάντα ένα λεπτό αργότερα
ή νωρίτερα
σε κάθε ραντεβού μας.
Κι έτσι το μόνο που μένει πια
είσαι εσύ
στοργικό
ευσπλαχνικό,
παχύρρευστο,
άδειο τίποτα που μας ρουφάς.

Έλενα Καραγιαννίδου-Ο φονιάς των λέξεων

2010-02-02T22:43:00.002+02:00

Κάθεσαι απέναντι
με σιγουριά γοητείας
με το ολόλαμπρο χαμόγελό σου,
με ρούχα φινετσάτα,
με προσοχή διαλεγμένα.
Να σαγηνεύσεις θέλεις,
να εκτροχιάσεις βλέμματα στο χώρο
περιφέροντας κυματιστά
ως λάβαρο
τον χαϊδεμένο εαυτό σου.
Δεν μπορείς να δεις
τις σκιές
που εδώ και εκεί μαυρίζουν
τη γυαλιστερή σου εικόνα.
Μια εικόνα
που τόσο κραυγαλέα
πασχίζει να χτίσει
όλα αυτά που τα λόγια γκρεμίζουν.
Έχεις σκοτώσει ιδέες και λέξεις,
και τριγυρνάς
με χάρη περισσή
με το θράσος
του άπιαστου φονιά.
Όπου αγγίζεις, αισθήσεις γδέρνεις
Όπου μιλάς, κενά αφήνεις.
Πολλαπλά σου είδωλα
δρασκελίζουν το μέλλον
σκορπώντας με έπαρση
τόσους χρόνιους θησαυρούς.

Νίκος Γρηγοριάδης,Καλεσμένος του έρωτα

2010-02-01T19:14:00.002+02:00

Κι όμως το 'νιωσα αμέσως, το κατάλαβα
ξανά πως καλεσμένος ήμουν του έρωτα,
αφότου μια τυχαία λάγνα σου ματιά
στάθηκε λίγο εντός μου, με κυρίεψε
στέλνοντάς μου το νεύμα, μια υπόσχεση.
Ξέρει η καρδιά από τέτοια, δε γελάστηκε
ποτέ σε συναντήσεις τόσο κρίσιμες.

Βάζω φτερά στα πόδια για το σπίτι μου,
παίρνω και το λουτρό μου, αρωματίζομαι,
φρεσκοπλυμένα βάζω ρούχα καθαρά,
πανέτοιμο το σώμα να 'ναι και ζεστό,
χαρά να σου προσφέρω, πόθο κι ηδονή.
Πού κατοικείς δεν ξέρω, όμως θα σε βρω∙
η ευωδιά που αφήκες όλα πότισε,
δρόμους, πάρκα και σπίτια και τον ουρανό.

Μες στα λουλούδια σ' ήβρα που περπάταγες
κι ευώδιαζε η ανάσα σου στα πέρατα.
Κι ως έφτασα κοντά σου τ' αβρό γέλιο σου
άνθισε στη θωριά σου ρόδο κόκκινο.

Το χέρι μου απλώνω τρεμουλιάζοντας,
πειθήνια συντονίζεσαι στο βήμα μου
ως του σπιτιού την πόρτα που από μόνη της
διάπλατα ανοίγει και σε δέχεται.
Στο πλάι καρτερεί ο ορθός ο έρωτας
που οδηγεί τους δυο μας ως την κάμαρα,
πλημμυρισμένη ρόδα και αρώματα.

Τρέμοντας σε ξεντύνω στο σκιόφωτο,
στην κλίνη ανθούν τα μέλη, λάμπει η σάρκα σου,
σέλας με φως αιώνιο και ανέσπερο.
Και πια δεν έχω έγνοια για παράδεισο,
αφού μαζί σου είμαι σε γλυκιά άβυσσο.

Από τη συλλογή Και στρεβλές ρίμες (2006)

Γεωργία Τριανταφυλλίδου-Να μπορείς

2010-01-22T20:33:00.002+02:00

Έρωτας είναι μια σταθερή βλέψη.
Όταν ο άλλος φεύγει δεξιά-αριστερά
τρυπώνει τη μια και την άλλη ξετρυπώνει
βγάζει τα μυωπικά γυαλιά και βάζει του ηλίου
αφήνει τη μυρωδιά του στο χαρτί
κι έπειτα καίει τα χαρτιά του έν' απόγευμα,
εσύ στέκεις πάντα μπροστά από τη γυρισμένη πλάτη του
κι όλο φυσάς τ' αποκαΐδια κατά πάνω σου.

Από τη συλλογή Δικαίωμα προσδοκίας (2008)

ΑΝΔΡΕΑΣ ΓΕΩΡΓΑΛΛΙΔΗΣ,Πρόσωπα

2010-01-16T01:55:00.004+02:00

Μια καρέκλα κενή
συντηρεί τη παρουσία σου.
Μια υπόκαυστη σιωπή
συνοδεύει τη δυσάρεστη συμφωνία.
Ένας μικρός αναληθής ουρανός
διεξάγει τη συντηρητική του επανάσταση.
Μια καρέκλα κενή.
Δύο καρέκλες κενές.
Όλοι παρόντες.

Από τη Συλλογή «Όταν βυθίζεται το πιάνο»

FACES

An empty chair
preserves your presence.
A hypocaustic silence
accompanies the disagreeable agreement.
A small false sky
carries out its conservative rebellion.
An empty chair.
Two empty chairs.
Everyone present.

Μαρία Καρδάτου-Tρόπαιο

2010-01-09T17:42:00.004+02:00

Ανοίγοντας το συρτάρι
μυρμήγκια οι αναμνήσεις
ανεβαίνουν ανάλαφρα
στα χέρια στο στήθος στο κεφάλι
Με διαλύουν και
κομμάτι κομμάτι
με κουβαλάνε στη φωλιά
φτερό πεταλούδας
τρόπαιο χαμένου χρόνου

(Από τη ποιητική συλλογή «Αβλαβής διέλευση» )

Έλενα Καραγιαννίδου-Η μεγάλη σιωπή

2009-12-30T09:39:00.005+02:00

Επικρατούσε μια παράξενη νηνεμία
τα φύλλα στεκόταν ακίνητα
Η μέρα πήρε ένα κατάχλωμο φως
Μια περίεργη σιωπή άδειαζε το τοπίο
Μήτε σκύλοι γάβγιζαν
Μήτε φωνές παιδιών υπήρχαν.
Μετά τη σιωπή, ήρθαν τα χρώματα.
Ήθελαν να πεθάνουν.
Άρχισαν να θαμπώνουν
Στάζανε σιγά σιγά, με τόση αυτοθυσία
μέχρι στα έγκατα της γης να σβήσουν.
Γίνανε όλα ένα ασπρόμαυρο βουβό τοπίο.
Ήρθε ο καιρός της μεγάλης σιωπής.
Πέστε μου αλήθεια,
πόση σιωπή χρειάζεται
για το ξέσπασμα μιας καταιγίδας;
Πόση σιγή επιβάλλεται
για την έκρηξη της ανθρώπινης ψυχής;

Αυτή η αποδόμηση τσακίζει.

Ανδρέας Γεωργαλλίδης-Γιατί επιμένω

2009-12-24T19:51:00.003+02:00

Κλειδώθηκα έτσι,
γιατί πίστεψα πως
τα κλειδιά είναι αχρείαστα
σε πόρτες που μας βλέπουν.
Τα αντικλείδια
δεν έλαβα υπόψιν
και να που βρέθηκα κλειδωμένος
χωρίς κλειδιά και αντικλείδια.

Aπό την ποιητική συλλογή "Όταν βυθίζεται το πιάνο"

WHY I PERSIST
I got locked in this way
because i believed
keys are unnecessary
for doors that see us.
I never took passkeys
into account
and so here I am locked in
with neither keys nor passkeys.

From poetry collection : "When the piano sinks"

EΛΕΝΑ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΙΔΟΥ-Σιωπή

2009-12-14T09:32:00.002+02:00

Πολύβουη η σιωπή
γεμίζει το σπίτι.
Κάθε ήχος που σβήνει
ανάβει μια σκέψη
κορώνει την πιο βαθιά επιθυμία.
Τα φώτα ένα ένα σβήνουν
μόνο ένα αχνό τρεμοπαίζει
ίσα που να ντύνει τη μορφή σου
να σε σχηματίζει στο χώρο
να σε φέρνει σιμά μου
φωτεινή οπτασία στο σκότος
σιγανό ερωτικό τραγούδι.
Τόσο που η γη δε γυρίζει
ο χρόνος δεν προχωρεί
το πρωί δεν θα ΄ρθει.
Στη σιγαλιά μια φλόγα αργοκαίει
αρνούμενη να σβήσει πριν την αυγή.

Έλενα Καραγιαννίδου-Αόρατη φιγούρα

2009-11-23T10:01:00.004+02:00

Πριν καν ανοίξω τα μάτια
κάποιο χαλαρό πρωινό Κυριακής
σε αισθάνομαι.
Αόρατη φιγούρα,
να φωλιάζεις
στο σχήμα του κορμιού μου.
Τι συνένωση καμπύλων!
Κουρνιάζοντας
να διαχέεις τη θέρμη σου
να αναδεύεσαι
σα φύκι τρεμάμενο
τραβώντας με σε απύθμενους ωκεανούς.
Τόσο μακριά από άνυδρα κρεβάτια.
Αναπνοές λειψές
σε μικρές θεϊκές καταδύσεις.
Τώρα πια,
νερό παντού
κελαρύζει
σε οροσειρές μικρές
της στείρας γης.

'Ελενα Καραγιαννίδου-Μαζί

2009-11-16T01:26:00.003+02:00

Στη θάλασσά μου πνίγομαι
Στα όρια τα δικά μου
Σε ύπουλους δισταγμούς
Να μάθω κολύμπι δεν αρκεί

Πρέπει να βρω στεριά
Να κοιμηθώ στο χώμα
Να φυτέψω λουλούδια
Προσπάθεια μάταιη ως τώρα

Κλαίω, μα δεν το νιώθω.
Νερό με νερό δεν ξεχωρίζει.
Στις όχθες σου σα ξεβραστώ,
βάλε με στη θαλπωρή σου.

Βοήθησέ με να αναπνεύσω
Ξαπόστασέ με σε χλωρό κρεβάτι.
Ζέστανέ με, αν κρυώνω.
Κλείσε με στην αγκαλιά σου.

Να ενώσουμε μαζί
Θάλασσα, ουρανό και γη.

Έλενα Καραγιαννίδου-Σκοτεινά συρτάρια

2009-11-10T08:46:00.005+02:00

Να γυρίζεις πίσω
σε σκοτεινά συρτάρια του μυαλού
ψηλαφώντας στο σκοτάδι τον πόνο.
Να ανοίγεις μία μία τις πληγές
που επώδυνα ματώνουν.
Να καταλάβεις κι ας πονάς
τα θέλω, το τέλος, τα γιατί
τις ενέργειες, τις παρενέργειες
που ανασταίνουν και σκοτώνουν.
Να ρίχνεις ιώδιο
λίγο λίγο, στάλα στάλα
σε τραύματα ανοιχτά
νωπά και κακοφορμισμένα.
Να αμφισβητείς τη βεβαιότητα
του ότι είσαι καλά.
Να κοσκινίζεις συμπεριφορές
που φέρουν πάνω τους
το σημάδι της επιλογής.
Αφού κουραστείς να φυλλομετρείς
τις μαύρες σελίδες,
τότε να σπρώξεις απαλά
τα συρτάρια ένα ένα
μη τύχει κάτι και χαθεί,
μη τύχει κάτι και βγει.
Έπειτα κοίταξε καλά
το σύνολο της ύπαρξής σου.
Τίποτα δε παίχτηκε στα ζάρια.
Για δες πόσο έχει χτιστεί
με μαύρα και λευκά συρτάρια.

ΘΕΟΔΩΡΑ ΝΤΑΚΟΥ-Μέχρι να σε ξαναδώ

2009-11-08T01:10:00.002+02:00

Μέχρι να σε ξαναδώ
δε θα μπορώ ν' ακούω μουσική
μήπως γλιστρήσει ο ήχος σου απ' την καρδιά μου.

Δε θα γυρνώ στους δρόμους
για θα θέλω να σε συναντήσω
μέσα σ' όλα τα μάτια που περνούν.

Μέχρι να σε ξαναδώ, κάθε βράδυ
θα έχω την επέτειο των χεριών σου
την ίδια ώρα, την ίδια ακριβώς
-- πίκρα μου και χαρά μου, πόσα χρόνια
σκαρώνεις ιστορίες πριν να κοιμηθείς.

Κι όταν σε ξαναδώ,
θα ψάχνω μέσα στις κινήσεις σου
μήπως και τάχα ξέρεις για τον πόνο μου.
Μέσα στ' ανίδεο χαμόγελό σου
όλος ο κόσμος αναδεύεται∙
ούτε σαράντα χρόνια να το κυνηγώ
δε θα μπορώ να βρω το μερτικό μου.

Από τη συλλογή Η ηλικία του πανικού (1984)

EΛΕΝΑ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΙΔΟΥ-Μιλώ γι' αυτούς

2009-11-02T19:02:00.002+02:00

Μιλώ γι’ αυτούς που δεν έχουν φωνή.
Γράφω γι’ αυτούς που δεν έχουν γραφή.
Φωνάζω γι’ αυτούς που δεν μπορούν να ακουστούν.
Στέλνω λέξεις εκεί που όπλα ηχούν.

Ρίχνω θυμό σε χέρια ηγετών.
Σε πέντε ηπείρους σπέρνω οργή .
Τίποτα άλλο δε ζητώ,
παρά οι λέξεις να γίνουν ψωμί,
Τίποτα άλλο δε προσδοκώ,
παρά οι στίχοι να γίνουν σπαθί.

Σαν γεμίσει χαμόγελα η γη
Σαν άλλο αίμα δε χυθεί,
Τότε να σβηστούν οι λέξεις
Σαν να ‘ταν ένα όνειρο κακό.

ΑΝΔΡΕΑΣ ΓΕΩΡΓΑΛΛΙΔΗΣ-Ο (έβδομος) στίχος

2009-10-23T11:29:00.000+03:00

Στον έβδομο στίχο, γράφω την αλήθεια.

Δεύτερος στίχος
Τρίτος στίχος
Τέταρτος στίχος
Πέμπτος στίχος
Έκτος στίχος

Όγδοος στίχος

AΝΔΡΕΑΣ ΓΕΩΡΓΑΛΛΙΔΗΣ,Όσο το βάθος μακραίνει

2009-10-21T13:21:00.001+03:00

Ποιος φεύγει και ποιος έρχεται
θα το δει και θα το πει ποιος;
Αυτός που φεύγει ή αυτός που έρχεται;
Σημείο αναφοράς τι;
Αυτά που φέρνουν ή αυτά που παίρνουν;
Κι αν αυτά που παίρνουν είναι αυτά που φέρνουν
αλλάζουν σε τι;
Η αλλαγή αλλάζει.
Αυτός που φεύγει έρχεται
κι αυτός που έρχεται φεύγει.
Όσο το βάθος μακραίνει,
οι καμπύλες ράγιες του τρένου
δίνουν μονάχα ευθείες γραμμές.

ΜΥΡΤΩ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ,Για ότι δεν μετουσιώθηκε

2009-10-19T19:26:00.000+03:00

Μιλώ για ό,τι δεν μετουσιώθηκε σε ποίημα
για ό,τι δεν έχει ακόμη ειπωθεί
για ό,τι δεν πρόφτασε να γίνει φιλί
μιλώ για ό,τι ωθεί βαθύτερα τον ένα στον άλλο
μας κάνει επιδέξιους με τα κορμιά μας με τα πιο απόκρυφα μέλη τους

Κάποιος μαγικός καθρέφτης ας συγκρατήσει το εσωτερικό θέαμα.

Από τη συλλογή Κυκλικά (1982)

ΧΡΗΣΤΟΣ ΣΑΜΑΡΑΣ-Μείνε με τους λίγους

2009-10-15T09:57:00.002+03:00

Όταν όλοι σιωπαίνουν να μιλάς
όταν όλοι φεύγουν να έρχεσαι
όταν φουρτούνες σαρώνουν να μένεις
όταν χωρίς φεγγάρι η νύχτα να καίγεσαι.

Στην εποχή του κρύου, της πίκρας, της ήττας
μείνε μαζί μας, μείνε με τους λίγους
οι πολλοί ενίκησαν
κι αργοπεθαίνουν
στα κοινόβια της ερημιάς τους.

Από « Αιώνας ο χρόνος»

ΕΛΕΝΑ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΙΔΟΥ,Αταξία

2009-10-12T09:02:00.001+03:00

Πρέπει να υπάρχει
κάποιος άλλος τρόπος
σε τάξη να βάλω
τόσα σκόρπια συναισθήματα
τόσες διάσπαρτες εκφράσεις.

Πρέπει να βρω
την αρχή και το τέλος,
να πάψω να χάνομαι στη μέση.
Τόσα στοιβαγμένα θέλω,
τόσα άναρχα γιατί.

Μήπως δεν πρέπει
να λύσω τον γρίφο;
Μήπως κάπως έτσι
κυλάει η ζωή;

Αδύναμος λύτης δηλώνω.
Όσο κι αν ψάχνω την τάξη,
ολοένα πιο πολύ
στην αταξία ζω.

ΑΝΔΡΕΑΣ ΓΕΩΡΓΑΛΛΙΔΗΣ-Αφιλόξενες Θάλασσες

2009-10-07T13:31:00.002+03:00

Προσθέτω, λίγο ουρανό στη σκέψη μου
και ταξιδεύω - εκεί - που με ορίζω.
Κλειδώνομαι στις αφιλόξενες θάλασσες
και παρασέρνω τα κύματα στο ναό της σιωπής.
Πλήθος οι ρόλοι.
Μα το ξέρεις,
υπάρχω όσο δεν συμμετέχω στο μύθο.
Πλήθος οι ρόλοι.
Μα το ξέρω,
ο καλύτερος παρατηρητής
δεν βλέπει μόνο με τα μάτια.

ΕΛΕΝΑ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΙΔΟΥ,Μήνυμα

2009-10-05T09:31:00.000+03:00

Ένας ήχος ξερός, απρόσωπος,
μια λάμψη στιγμιαία.
Ένα μήνυμα που δεν περίμενες να ‘ρθει,
με λόγια χωρίς φωνή.
Τα χέρια τα πλήκτρα αγγίζουν,
σκοντάφτουν, δεν θέλουν να ξέρουν.
Τι κουβάρια κυλάνε,
ποιο τίποτα κρύβουν,
τι σε χρεώνουν,
ποιο θράσος να φέρνουν.
Μια ανάταση θάρρους,
μια ανάγνωση εν τάχει.
Να ‘τανε άλλο αυτό που είχε ΄ρθει.
Τώρα, σεντόνια λευκά απλωθήκαν.
Το κόκκινο σβήνει.
Να σκεπαστεί η καρδιά,
η σκόνη μην μπει.

ΕΛΕΝΑ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΙΔΟΥ-Έρωτας

2009-10-02T16:40:00.000+03:00

Xρόνο με το χρόνο,
ώρα με την ώρα,
λεπτό προς λεπτό,
στάζει χρώμα πορφυρό
στο δέρμα.
Εμποτίζει τα κύτταρα
τυλίγει τη καρδιά
διαθλάται στο βλέμμα.
Κόκκινο της φωτιάς
κόκκινο του αίματος.
Επιπλέω σε κόκκινα νερά,
χωρίς σωσίβιο,
χωρίς γιατί.
Έτσι ανεξήγητος
ο έρωτας εισβάλλει στη ζωή μου.

ΘΕΟΔΩΡΑ ΝΤΑΚΟΥ-'Ομως εγώ φοβόμουν

2009-09-28T09:16:00.003+03:00

Σε περίμενα τόσα μεσημέρια κι όμως τα χέρια μου
δε μπόρεσαν να φτάσουν στα μαλλιά σου∙
εκείνο το χαμόγελο αιωρήθηκε λίγο,
σχημάτισε στον αέρα ένα ανυπεράσπιστο φιλί
κι έπειτα έπεσε πάνω μου, με παγίδεψε, δεν είδα
έξοδο κινδύνου.

Κάτω απ' τα μάτια σου είναι όπως περπατάς νύχτα
σα μέσα σ' όνειρο, μ' ένα βάρος ακατανόητο,
διαπερασμένος από την αστροφεγγιά
και ψηλαφίζεις κάθε σκοτεινό θάμνο
μήπως και βρεις καμιά μουσική ξεχασμένη.

Μέσα στα μάτια σου οι νυχτερινοί θάμνοι καιροφυλακτούν.

Όμως εγώ φοβόμουν πάντα το ξημέρωμα
σαν τις σκιές, μη με διαλύσει.

ΕΛΕΝΑ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΙΔΟΥ-Ξημερώματα

2009-09-26T20:07:00.001+03:00

Nωρίς ξημερώματα
τα μάτια υγρά,
η ψυχή να πονά.
Χίλιοι λεγεωνάριοι
απόψε μπήκαν
λεηλατήσαν
τσαλαπατήσαν
τον έρωτα,
που είχε τρυπώσει
σε μισοσκότεινες γωνιές
σε γκρεμισμένα τείχη.
Λεηλατημένη πόλη,
Τροία της πλάνης,
χάσκει ερημική στο κενό.
Χωρίς βοή,
έρμαιο των ξένων.
Μόνη ασπίδα
οι στίχοι πια
για να στερέψει το δάκρυ.

KΩΣΤΑΣ ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ-Κι αν έσβησε σαν ίσκιος

2009-09-22T09:21:00.000+03:00

Κι αν έσβησε σαν ίσκιος τ' όνειρό μου,
κι αν έχασα για πάντα τη χαρά,
κι αν σέρνομαι στ' ακάθαρτα του δρόμου,
πουλάκι με σπασμένα τα φτερά

κι αν έχει, πριν ανοίξει, το λουλούδι
στον κήπο της καρδιάς μου μαραθεί,
το λεύτερο που σκέφτηκα τραγούδι
κι αν ξέρω πως ποτέ δε θα ειπωθεί

κι αν έθαψα την ίδια τη ζωή μου
βαθιά μέσα στον πόνο που πονώ-
καθάρια πώς ταράζεται η ψυχή μου
σα βλέπω το μεγάλον ουρανό,

η θάλασσα σαν έρχεται μεγάλη,
κι ογραίνοντας την άμμο το πρωί,
μου λέει για κάποιο γνώριμο ακρογιάλι,
μου λέει για κάποια που 'ζησα ζωή!

ΕΛΕΝΑ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΙΔΟΥ-Ξυλοπόδαρα

2009-09-19T16:47:00.000+03:00

Ερωτεύτηκα αυτό που ίσως κάποτε ήσουν,
Ερωτεύτηκα αυτό που θα μπορούσες να ‘σαι.
Το τώρα σου, ανοίγει γκρεμούς μπροστά μου.
Καθόλου δεν μ’ αρέσει, μην απατάσαι.
Πώς να σταθεί τέτοιος έρωτας
με ένα πόδι μπροστά και ένα πίσω?
Πού να πατήσει, σε ποιο χώμα?
Στο κενό τι να χτίσει?

Ξυλοπόδαρα φορώ και ισορροπώ,
τρέμω στα λαγούμια μη τσακιστώ,
του χαμένου εαυτού σου.
Σ’ αυτή τη παγίδα δεν θέλω να πέσω,
κάτι άλλο στη μοίρα για μένα προσμένω.

ΝΤΙΝΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ-Εκείνοι που μας παίδεψαν

2009-09-16T09:27:00.000+03:00

Εκείνοι που μας παίδεψαν βαραίνουν μέσα μας πιο πολύ,
όμως η δική σου τρυφερότητα πόσον καιρό ακόμα θα βαστάξει;
Ό,τι μας γλύκανε το ξέπλυνε ο χρόνος κι η συναλλαγή∙
εκείνοι που μας χαμογέλασαν βουλιάξαν μες στα πιο βαθιά πηγάδια
και μείναν μόνο εκείνοι που μας πλήγωσαν,
εκείνοι που αρνήθηκαν να τους υποταχτούμε.

Εκείνοι που μας παίδεψαν βαραίνουν πιο πολύ...

ΠΑΜΠΛΟ ΝΕΡΟΥΔΑ-Ίσως η απουσία είναι παρουσία

2009-09-13T03:19:00.000+03:00

Ίσως η απουσία σου είναι παρουσία, χωρίς εσύ να είσαι,
χωρίς εσύ να πας να κόψεις το μεσημέρι
σαν ένα γαλάζιο λουλούδι, χωρίς εσύ να περπατάς
πιο αργά ανάμεσα στην ομίχλη και στους πλίνθους,
χωρίς εκείνο το φως που κρατάς στο χέρι
που ίσως άλλοι δεν θα δουν να χρυσίζει,
που ίσως κανείς δεν έμαθε ότι βλασταίνει
σαν την κόκκινη καταγωγή του τριαντάφυλλου,
χωρίς εσύ να είσαι, επιτέλους, χωρίς να έρθεις
απότομη, ερεθιστική, να γνωρίσεις τη ζωή μου,
καταιγίδα από ροδώνα, σιτάρι του ανέμου,
και από τότε είμαι γιατί εσύ είσαι,
και από τότε είσαι, είμαι και είμαστε,
και για χάρη του έρωτα θα είμαι, θα είσαι, θα είμαστε.

ΠΑΜΠΛΟ ΝΕΡΟΥΔΑ-Άφησε λεύτερα τα χέρια μου

2009-09-08T15:37:00.000+03:00

'Αφησε λεύτερα τα χέρια μου
και την καρδιά μου, άφησε λεύτερη!
'Αφησε τα δάχτυλά μου να τρέξουν
στους δρόμους του κορμιού σου.
Το πάθος - αίμα, φωτιά, φιλιά -
με ανάβει με τρεμουλιαστές φλόγες.
Αλλά εσύ δεν ξέρεις τι είναι τούτο!

Είναι η καταιγίδα των αισθήσεών μου
που διπλώνει τον ευαίσθητο δρυμό των νεύρων μου.
Είναι η σάρκα που φωνάζει με τις διάπυρες γλώσσες της!
Είναι η πυρκαγιά!
Και συ είσαι εδώ, γυναίκα σαν άθικτο ξύλο
τώρα που η καμμένη μου ζωή πετάει
προς το γεμάτο με άστρα, σαν τη νύχτα, σώμα σου!

'Αφησε λεύτερα τα χέρια μου
και την καρδιά μου, άφησε λεύτερη!
Δεν είναι έρωτας, είναι επιθυμία που ξεραίνεται και σβήνει,
είναι καταιγισμός από ορμές,
προσέγγιση του απίθανου,
αλλά υπάρχεις εσύ,
υπάρχεις εσύ για να μου δώσεις τα πάντα,
και για να μου δώσεις αυτό που κατέχεις ήρθες στη γη -
όπως εγώ ήρθα για να σε περιέχω
για να σε επιθυμώ,
για να σε δεχτώ!

ΤΟΛΗΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ-Ευτυχία

2009-09-07T15:21:00.000+03:00

σε γνώρισα
σε χρόνο παρελθόντα ή μέλλοντα,
με κάτι από τους γαλαξίες στο βλέμμα σου,
στην κίνησή σου κάτι από γατάκι ή τίγρη,
στο φόρεμά σου κάτι από το φως.
σε κάποιαν άλλη εποχή πρέπει να ζήσαμε μαζί,
σε κάποια χώρα μακρινή σε ξέρω.
ξέρω όταν χαμογελάς κάθε ρυτίδα σου
κι όταν σωπαίνεις
ξέρω το σκοτεινό βελούδο των ματιών σου.
σε νιώθω τώρα μέσα μου να αναδύεσαι,
γεύομαι και μυρίζω κάθε σου τόπο μυστικό.
είσαι ο αρχικός μου κωδικός,
ψυχή αιώνια παρούσα και απρόσιτη

Από τη συλλογή Γαλάζιο βαθύ σαν αντίο (1999)

ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ ΜΑΡΚΟΓΛΟΥ-Θα ζήσουμε όπως εμείς ξέρουμε

2009-09-07T14:04:00.000+03:00

Πόσο δύσκολο έγινε να μιλήσεις
καθώς τα μάτια σε ερευνάνε
περιμένουνε ν' αδράξουν τις λέξεις σαν πουλιά στα δίχτυα,
μια ζεστή χειρονομία ζητάνε να σκοτώσουν,
γιατί ποιος θα πιστέψει
πως τα χέρια ζητάνε ν' αγκαλιάσουν
κι όχι να πνίξουν,
ποιος προσφέρεται να κινδυνέψει
αφήνοντας την ψυχή του σε ξένα χέρια,
και πώς να ζήσεις
με χειρονομίες ακρωτηριασμένες, ανέκφραστες,
κραυγές που δηλώνουν τον αρχέγονο πόνο,
πολιορκημένος από τις φοβισμένες ψυχές των άλλων∙

αυτή η ζωή δεν είναι για μας
δεν είναι για κανένα μας
αυτή η ευτέλεια,
θα ζήσουμε όπως εμείς ξέρουμε
κι ας φτάσουμε στην τέλεια απόγνωση
κι ας καρπωθούν ακόμα και την απελπισία μας οι άλλοι,
μέσα στη μέθη του κέρδους
δε θα υποψιαστούν την αγάπη μας,
την απέραντη χώρα που εδραιώνουμε
σταγόνα σταγόνα χύνοντας,
το αίμα μας.

Από τη συλλογή Τα κύματα και οι φωνές (1971)

ΘΕΟΔΩΡΑ ΝΤΑΚΟΥ,Μονάχα να ξεφύγω

2009-09-07T09:14:00.000+03:00

Θεέ μου, να σταματήσω αυτές τις επαφές
που με γεμίσαν όνειρα,
να σταματήσω το ψηλάφισμα των αναστεναγμών μου,
τη διαρροή μου κάθε ώρα και στιγμή.

Δε θα ευχηθώ κάτι ν' αρχίσω μετά το τέλος
δεν θα το κάνω σαν ανακωχή

μονάχα να μη βλέπω πια
να μην ακούω πια
να μην περιμένω πια

ακόμα και η αγάπη με διέλυσε

μονάχα να ξεφύγω απ' το φόβο
και να βολευτώ
όσο μπορώ πιο μέσα στο σκοτάδι.

Από τη συλλογή Ο θάνατος του χρόνου (2004)

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΑΥΡΙΔΗΣ, Άτιτλο (Ό,τι δεν ξέρω, δεν υπάρχει...)

2009-09-07T09:09:00.000+03:00

Ό,τι δεν ξέρω, δεν υπάρχει.
ν' αναζητώ όμως δεν παύω
στο φως του ουρανού
στη σκοτεινιά του χάους.

Αν η ζωή μου περιπλέκεται,
την απλοποιεί η γνώση του θανάτου.
Αν απορώ μπροστά στο θάνατο
υπάρχει το μετά, κι ας μη το ξέρω.

Από τη συλλογή Το μήνυμα του Βοώτη (1986)

ΕΛΕΝΑ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΙΔΟΥ-Κάποτε

2009-09-06T12:20:00.000+03:00

Σε μια στιγμή ανοίχτηκε η σχισμή,
στο πριν, στο τώρα, στο μετά,
στο χώρο και στο χρόνο.
Έρωτας ατόφιος, βαθύς, ξεπρόβαλλε.
Ασήκωτος, βαρύς σαν ατσάλι.
Εντός τον κράτησες κι ασάλευτη μένεις.
Δεν πρόλαβες, δεν είπες, δεν έδωσες.
Τώρα? Πώς να βαδίσεις με τόσο βάρος?
Σε ποια χείλη να μεταγγίσεις το πάθος?
Σε ποια μάτια να μιλήσει η σιωπή σου?
Μετέωρα στέκουν τα πρώτα φιλιά,
σκιές σε διάσταση άλλη.
Όλα συνεχίζουν δίχως αντίο.
Στου χρόνου την αλλαγή, με άλλη μορφή,
κάποτε θα βρεθούμε πάλι.
Κάπως αλλιώς, πιο νωρίς
πριν μας τυλίξουν τα πλοκάμια της ζωής.

EΛΕΝΑ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΙΔΟΥ-Η φωνή

2009-08-12T12:19:00.000+03:00

Είχα ξεχάσει πώς είναι να σε ακούν.
Μιλούσα και η φωνή μου έπεφτε στο κενό,
σκόνταφτε σε υψωμένους τοίχους,
κοβόταν στην φλυαρία των άλλων.

Χτυπώντας σε αυτιά κλειστά
σε ακόμα πιο κλειστές ψυχές,
ο αντίλαλος σκορπιζόταν
σε γκρεμούς και σπηλιές.

Ζητούσε γέφυρες να βρει,
ποτάμια ζωής να ενώσει
που ρέουν παράλληλα
στο ατέλειωτο σύμπαν.

Τώρα φωνή μου,
ακούραστε μεταδότη της σκέψης
το φορτίο σου ελαφραίνει,
νομίζω οι θύρες έχουν ανοίξει.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΕΛΤΣΟΣ-Ένα ερωτικό ποίημα για το καλοκαίρι

2009-08-04T00:01:00.000+03:00

Κι αν πω την ιστορία
τα ενδιάμεσα αν πω
τα κόλπα
Κι ολόκληρες τις πράξεις τις αισχρές
αν περιγράψω επακριβώς
με των χεριών μου την ευκρίνεια
εάν διαπλάσω τις γραμμές και τις καμπύλες
με όλη μου τη μαστοριά
στη γλυφή και τη γλώσσα
την άλλη τέχνη, της αφής
αποσιωπώ
και στους τριγμούς της κλίνης
-πόσων και πόσων κρεβατιών φωνή –
δεν επιτρέπω να ενοχλήσουν
τα αυτιά των κυριών

Το βράδυ εκείνο
που ολόκληρο το ύποπτο ξενοδοχείο θορυβούσε
κι εσύ, η πρώτη, αέρινη
η πιο γυμνή κι απ’ το γυμνό φως
που άφησα επίτηδες για να σε βλέπω
διηύθυνες ολοζώντανη
τη μουσική των δωματίων

Από τη ποιητική συλλογή «Στην εκταφή οι εραστές αναγνωρίζονται από τα δαχτυλίδια» 2001

EΛΕΝΑ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΙΔΟΥ,Τα λόγια σου

2009-07-28T17:22:00.000+03:00

Τα λόγια σου μάζευα
λίγα λίγα ,ένα-ένα.
Επάνω τους κρεμόμουν,
ζαλιζόμουν σαν εκκρεμές.

Σχεδόν γυμνή μπροστά σου,
σαν βότσαλα τα γράπωνα,
να φέρνουν καλοκαίρι
σε ανήλιαγες μέρες του χειμώνα.

Σε τοίχο τα στόλισα
σε κορνίζα χρυσή.
Κάθε μέρα τα γυάλιζα
να λάμπουν στη καρδιά μου

Κάθε φορά που χάνεται η φωνή σου
οι μέρες στάζουν αρμύρα.
Τότε αγγίζω τις φυλαγμένες λέξεις,
αυτές που κρύψανε τη τρυφερότητά σου.

Μεγάλη αδυναμία μου
η δύναμη του λόγου.
Τις πράξεις σκεπάζει
απροστάτευτη μ’ αφήνει.

Παίρνω τις λέξεις σου
μορφή άθελά μου τις αλλάζω.
Της κουβέντας το παζλ,
προσπαθώ να ταιριάξω.

Αλοίμονο!
Κάποιο κομμάτι πάντα χάνω.
Κάποιο δικό μου κομμάτι πάντα βάζω.

ΑΝΝΥ ΚΟΥΤΡΟΚΟΗ,Σ' αποθύμησα

2009-07-28T15:17:00.000+03:00

Έληξες
Κι ήταν νωρίς...
Δεν πρόλαβα τα λόγια σου
Να σκαλώσω στους τοίχους
Δεν πρόλαβα τα χαμόγελά σου
Να καρφώσω στο ταβάνι
Δεν πρόλαβα δίχτυ
Να πλέξω με τα δάκρυά σου
Να παγιδέψω την ανάμνηση
Δεν πρόλαβα το θυμό σου
Να στήσω φύλακα στην πόρτα
Έληξες
Κι ήταν νωρίς...
Δεν πρόλαβα το γέλιο σου
Να φυλάξω σαν το παλιό κρασί
Και να μεθάω
Κάθε που σ' αποθυμώ.

Από τη συλλογή Περί ελαχίστων κρουσμάτων (1995)

2009-07-24T00:44:00.000+03:00

ΕΛΕΝΑ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΙΔΟΥ-Κήπος

2009-07-23T15:25:00.000+03:00

Μαχαίρι κάθε μολυβιά,
πληγή η κάθε λέξη.
Κάθε φράση ένας γκρεμός,
πέφτεις, τσακίζεσαι, ματώνεις
και ολοένα σκαρφαλώνεις.

Γραπώνεις κάθε πέτρα,
πατάς σε έδαφος σαθρό
το χέρι ψάχνεις
που θα σε κρατά να μη χαθείς
στις απύθμενες χαράδρες
της ζωής και του θανάτου.

Τη ψυχή σου θα ΄πρεπε να αφήσεις
δωμάτιο κλειστό, χωρίς ίχνος φωτός,
πίσσα σκοτάδι.
Μα την ισχνή πανοπλία της, σχίζουν χαραμάδες,
πότε μπάζουν τις πρώτες ηλιαχτίδες
πότε τις ψεύτικες λάμψεις της νυκτός.

Αντί να γυρίσεις το κλειδί,
να ανθοφορήσει ο κήπος της ζωή σου,
πάλι ανοικτά αφήνεις,
ενώ οι ληστές να αρπάξουν καραδοκούν,
οι χειμώνες να παγώσουν απειλούν
τους σπόρους που με τόσο σθένος διαφύλαξες
από τόσες μπόρες, τόσες καταιγίδες.

Ακόμα δεν έμαθες, πότε θα μάθεις?
Πόσα άνθη θα τσαλαπατηθούν,
πόσα φρούτα θα λιωθούν,
πόσα παράσιτα θα μολύνουν
το κήπο της ψυχής σου?
Ακόμα να μάθεις…

ΝΙΚΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗΣ,Τώρα που μπήκες στη καρδιά μου

2009-07-21T01:03:00.001+03:00

Το άρωμα που με πολιορκούσε
είχε τις πόρτες του ανοιχτές
στη θάλασσα. Μπαινόβγαινα
όπως μέσα στο φως
με κλειστά μάτια.

Τώρα που μπήκες στην καρδιά μου
ρέεις και φεύγεις με ιριδισμούς
άπιαστες σκιές και αποχρώσεις.
Κάπου ευωδιάζεις, κάπου μελωδείς
και κοιτάζω τον κήπο
κι αφουγκράζομαι τους ουρανούς.
Πότε μ' αγγίζει ένα αόρατο ανθάκι
πότε με καταπίνει άπατος βυθός.

Το γνώριμο σε μυστήριο τυλιγμένο.

Από τη συλλογή Το αθέατο μέσα μας (1988

NIKOΣ ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗΣ,Ο έρωτας όπως

2009-07-21T01:00:00.000+03:00

Ο έρωτας,
όπως ακριβώς ο στίχος,
θέλει
μια σωστή δόση
σκοτάδι
για να
φεγγοβολήσει

Από τη συλλογή Δειγματοληψία Β' (1996)

PATRIZIA CAVALLI,

2009-07-19T02:15:00.001+03:00

Πάνω στο πρόσωπο πέφτουν οι νύχτες
πάνω στο πρόσωπο πέφτουν και οι μέρες.
Τις βλέπω πως καβαλικεύουν
σχηματίζοντας άτακτες γεωγραφίες :
Το βάρος τους δεν είναι ίδιο πάντα,
κάποιες φορές πέφτουν από ψηλά κάνοντας οπές,
άλλες φορές ακουμπούν μονάχα
αφήνοντας μια θύμηση στο ημίφως.
Ειδικός γεωμέτρης εγώ τις μετρώ,
τις αριθμώ και τις χωρίζω
σε χρόνια και εποχές, σε μήνες και βδομάδες.
Αλλά πραγματικά αναμένω
με μυστικότητα να εκτραπώ
μέσα στο μπέρδεμα τους υπολογισμούς να χάσω,
να βγω από τη φυλακή
να λάβω τη χάρη μιας όψης νέας.
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΕΛΕΝΑ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΙΔΟΥ

PATRIZIA CAVALLI,

2009-07-19T02:12:00.000+03:00

Αν και όπως φαίνεται η μέρα πέρασε
όπως η φτερούγα ενός χελιδονιού,
όπως μια χούφτα σκόνης
που χύθηκε και είναι αδύνατο
να μαζευτεί και η περιγραφή,
η αφήγηση δεν βρίσκουν αναγκαιότητα
ούτε ακρόαση, υπάρχει πάντα μια λέξη
μια λεξούλα να πεις
μακάρι να πεις
πως δεν υπάρχει τίποτα να πεις.
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΕΛΕΝΑ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΙΔΟΥ

ΕΛΕΝΑ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΙΔΟΥ,Σελίδα

2009-07-17T11:26:00.000+03:00

Στα χέρια σου αφέθηκα
με τη σελίδα μου ολόλευκη,
καθάρια, απαλλαγμένη
από κακές γραφές, από μουντζούρες.
Για να μπορείς να γράψεις,
να μπορείς να ζωγραφίσεις.
Πότε λόγια αγάπης,
πότε ήλιους φωτεινούς
πότε νύχτες μισόφωτες.
Προσχέδια σε καμβά,
μιας μεγάλης αγάπης,
έργα τέχνης μισά.
Κενή η σελίδα θα μείνει,
αλλού το μελάνι σου χύνεις.
Η μνήμη σου θα στοιχειώνει τους στίχους,
για να θυμίζει τη βιάση του έρωτα,
την ορμή των αισθήσεων,
το αλλοτινό εγώ,
τον παραγκωνισμό της λογικής.
Μα από πάντα ο έρωτας
έτσι ξέρει καλά να κάνει.
Τις ζωές να ταράζει.

ZΩΗ ΚΑΡΕΛΛΗ-Ουλές

2009-07-16T15:37:00.000+03:00

Σαν πεινασμένα στόματα που δεν εχόρτασαν,
ανοίγουν οι επιθυμίες πληγές απάνω μας,
που μένουν ανοιχτές και δεν περνούν,
πληγές που μας πονούν.
Αν χέρι συμπονετικό δε μας τις γιάνει,
αν λόγος συμπονετικός δεν μας τις γλυκάνει,
λόγος παρήγορος, που ξέρει, απαλός,
τα τραύματα αφορμίζουν.
Περνάει καιρός και κλείνουν,
γιατί πρέπει να ζήσουμε.
Όμως σημάδια αφήνουνε,
ουλές, που φαίνονται άσχημες, βαθιές.
Οι αληθινές μορφές είναι τυραννισμένες.
Κι ας μη μας λένε τότε,
ας μην κατηγορούν, που είμαστε
οι παραμορφωμένοι.

ΘΕΟΔΩΡΑ ΝΤΑΚΟΥ,Ανέμελα περιφέρεσαι

2009-07-15T15:50:00.000+03:00

Ανέμελα περιφέρεσαι στην καρδιά μου
κι έχεις επιτάξει και την πιο μικρή μου φωνή.
Και δεν είναι που δεν προσπάθησα να τραβηχτώ:
περπάτησα όλα τα σοκάκια να σε σκορπίσω,
ποτίστηκα όλη τη βροχή να σε σαπίσω
--αλλά πάντα καταποντίζεται κάθε απελπισμένη πρόφαση
και χαμογελάς μέσα στη μνήμη μου ανεύθυνα∙ και σε ζητώ
με πιο πολλή ταπείνωση,με πιο πολλή λαχτάρα.

Από τη συλλογή Η ηλικία του πανικού (1984)

ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΙΔΟΥ ΕΛΕΝΑ,Οθόνη

2009-07-14T01:22:00.000+03:00

Κάπου εκεί σε μια οθόνη
και στον ήχο των πλήκτρων
με περίμενες θαρρείς από καιρό,
ετοιμαζόσουν να με ανταμώσεις.
Μια εικόνα σου ανέμελη, ωραία,
στη θάλασσα, σε ξένοιαστα καλοκαίρια.
Μα με μια ψυχή παιδεμένη,
και μια ατράνταχτη θέληση για ζωή.
Τράβηξες τη γραμμή,
κόκκινη, κατακόκκινη
στο μαύρο πίνακα της ζωής μου.
Και τον γέμισες χρώμα,
σχήματα και κύκλους
Εσύ αγαπημένε, που απρόσμενα ήρθες
από το πιο απίθανο μέρος,
έσπρωξες γοργά το αίμα στις φλέβες μου
και εγκλώβισες στη σκέψη μου το όνομά σου.
Το να σε σκέφτομαι πια είναι ανάγκη,
το να σε δω βαθιά επιθυμία.
Όλα τα άλλα μηχανικές ενέργειες
που περιμένουν τη μεγάλη στιγμή.

ΕΛΕΝΑ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΙΔΟΥ-Μοναξιά

2009-07-11T10:51:00.000+03:00

Χρόνια τώρα βρήκε η ορφάνια καταφύγιο στο βλέμμα.
Ερμητικά κλεισμένα παραθυρόφυλλα τα χείλη.
Τα χέρια, εργάτες ακούραστοι στο φέγγος της μέρας,
υπηρέτες άνεργοι στη πίσσα της νύχτας.

Μεσ’ την οικεία σιωπή που φέρνει το βράδυ,
η εγκατάλειψη το δωμάτιο μπορεί και γεμίζει.
Απέραντη γάζα μοναξιάς τυλίγει τα μέλη,
Άμυνα, αποστείρωση στην ανθρώπινη οδύνη.

Τι κι αν τα φώτα ανάβεις,
Τι κι αν αρχίζουν μουσικές να χορεύουν,
Τι κι αν περιοδικά ξεφυλλίζεις,
Τι κι αν αγαπημένα βιβλία διαβάζεις.

Πλέον οι νύχτες δύσκολα περνούν.
Μόνο τα βλέφαρα σα σφαλίσουν,
διασχίζοντας την πύλη των ονείρων
ίσως εκεί τα κόκκινα ίχνη φανούν.
Τότε ίσως γυαλίσει για λίγο
εκείνη η θαμπάδα που αλλοίωσε το βλέμμα.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ-Η φυγή

2009-07-10T22:21:00.000+03:00

Δεν ήταν άλλη η αγάπη μας
έφευγε ξαναγύριζε και μας έφερνε
ένα χαμηλωμένο βλέφαρο πολύ μακρινό
ένα χαμόγελο μαρμαρωμένο , χαμένο
μέσα στο πρωινό χορτάρι
ένα παράξενο κοχύλι που δοκίμαζε
να το εξηγήσει επίμονα η ψυχή μας.

Η αγάπη μας δεν ήταν άλλη ψηλαφούσε
σιγά μέσα στα πράγματα που μας τριγύριζαν
να εξηγήσει γιατί δε θέλουμε να πεθάνουμε
με τόσο πάθος.

Κι αν κρατηθήκαμε από λαγόνια κι αν αγκαλιάσαμε
μ’ όλη τη δύναμή μας άλλους αυχένες
κι αν σμίξαμε την ανάσα μας με την ανάσα
εκείνου του ανθρώπου
κι αν κλείσαμε τα μάτια μας, δεν ήταν άλλη
μονάχα αυτός ο βαθύτερος καημός να κρατηθούμε
μέσα στη φυγή.

ΤΡΑΪΑΝΟΣ ΑΛΕΞΗΣ-Δεν έχω ήλιο να σε κρατήσω

2009-07-10T20:22:00.000+03:00

Δεν έχω ήλιο να σε κρατήσω
Φόρεμα να σε ντύσω

Μένει μόνο ο ύπνος μου να σε δέχεται
Στις μυστικές του κρύπτες
Στις ανεκπλήρωτες διαθέσεις του
Να σε μαζεύει λίγο-λίγο
Σταγόνα –σταγόνα μέσα στις χούφτες μου
Τόσο θρυμματισμένα τόσο επώδυνα
Σαν ένα καθρέφτη ραγίζοντας στο πρόσωπό μου

Έτσι ράγισες έτσι νυχτώνεις
Σβήνοντας ένα-ένα όλα τα φώτα
Να γίνει η μεγάλη σιωπή
Να γίνει η μεγάλη στέρηση
Τίμημα της αγάπης
Τίμημα της πολλής στοργής

ΑΝ ΜΟΡΟΟΥ-Απόσπασμα

2009-07-04T10:57:00.000+03:00

Όταν αγαπάς κάποιους δεν τους αγαπάς όλη την ώρα, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, από στιγμή σε στιγμή. Αυτό είναι αδύνατο. Είναι καθαρό ψέμα να προσποιείσαι κάτι τέτοιο. Κι ωστόσο είναι αυτό ακριβώς που οι περισσότεροι αξιώνουμε. Έχουμε ελάχιστη πίστη στο παλιρροϊκό κύμα της ζωής, της αγάπης και των σχέσεών μας. Πηδάμε ορμητικά πάνω στο φουσκωμένο κύμα, αλλά αντιστεκόμαστε, με τρόμο όταν υποχωρεί. Φοβόμαστε ότι δεν θα ξαναγυρίσει ποτέ. Επιμένουμε στη σταθερότητα, στη διάρκεια και στη συνέχεια, τη στιγμή που η μόνη δυνατή συνέχεια, στη ζωή όπως και στην αγάπη, βρίσκεται στην ανάπτυξη, στη ρευστότητα- στην ελευθερία.

ΜΑΡΩ ΒΑΜΒΟΥΝΑΚΗ-Αποσπάσματα

2009-07-04T10:54:00.000+03:00

--Από ανεπάρκεια βίου καταφεύγουμε σε φαντασίες και εξαερωνόμαστε στο ανύπαρκτο.
--Την αρετή περισσότερο την εκτιμούν οι χαρακτήρες με πάθη, τη μοναξιά εκείνοι που λαχταρούν τη συντροφιά των άλλων και τη σιωπή όσοι έχουν τα σπουδαιότερα να πουν.
--Η καχυποψία είναι κακομοιριά, η δυσπιστία φτώχεια. Συνεχώς το διαπιστώνω, από κανένα δεν κινδυνεύω, από τον εαυτό μου μονάχα.
--Δεν ήσουνα εσύ η αιτία για το μαρτύριό μου, εσύ ήσουνα μονάχα η αφορμή του. Όλα μέσα μας γίνονται και ζητιανεύουν εδώ και εκεί εξόδους όταν δεν αντέχουν άλλο την κλεισούρα τους. Κι ο έρωτας μου μέσα μου ήτανε πολύς, μαύρος, πηχτός, λάβα υπόγειων στρωμάτων, έβραζε και με φλόγιζε από πριν σε συναντήσω. Κι όταν σε βρήκα σ’ άρπαξα, έπεσα πάνω σου απαιτώντας να με γλιτώσεις από τις φλόγες μου.

ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ-Απόσπασμα

2009-07-04T10:46:00.000+03:00

Μεγάλη σημασία δεν έχει τι πρόβλημα σε τυραννάει – μικρό ή μεγάλο – σημασία έχει μόνο να τυραννιέσαι ˙ να βρεις αφορμή να τυραννιέσαι. Δηλαδή να γυμνάζεις το νου σου, να μην σε αποβλακώνει η βεβαιότητα, να βρίσκεις μπροστά σου μια πόρτα κλειστή και να μάχεσαι να την ανοίξεις.
Αυτοί, ας είναι καλά, είναι το αλάτι του θεού και δεν αφήνουν τη ψυχή να σαπίσει.
Τίποτα δεν είναι βέβαιο˙ και γι’ αυτό κι η ευθύνη κάθε λαού και κάθε ατόμου στην άμορφη, αβέβαιη εποχή μας, είναι, πιο παρά ποτέ, μεγάλη. Γιατί σε τέτοιες αβέβαιες , γεμάτες πιθανότητες εποχές, η συνεισφορά του λαού και του ατόμου μπορεί να έχει ανυπολόγιστη αξία.

ΚΩΣΤΑΣ ΟΥΡΑΝΗΣ-Η αγάπη

2009-07-03T19:05:00.001+03:00

Η ΑΓΑΠΗ

Δεν ωφελεί να καρτεράς όρθιος στην πόρτα του σπιτιού
Και με τα μάτια στους νεκρούς τους δρόμους στηλωμένα .
Αν είναι να ΄ρθει θε να ΄ρθει δίχως να νιώσεις από πού
και πίσω σου πλησιάζοντας με βήματα σβησμένα.

Θε να σου κλείσει απαλά με τ’ άσπρα χέρια της τα δυο
τα μάτια που κουράστηκαν τους δρόμους να κοιτάνε·
κι όταν, γελώντας να της πεις θα σε ρωτήσει.
Ποια είμαι εγώ ? απ’ της καρδιάς το σκίρτημα
Θα καταλάβεις ποια ΄ναι.

Δεν ωφελεί να καρτεράς· αν είναι να ΄ρθει , θε να ΄ρθει.
Κλειστά όλα να ΄ναι, θα τη δεις άξαφνα μπρος σου να βρεθεί
Κι ανοίγοντας τα μπράτσα της πρώτη θα σ΄αγκαλιάσει
Ειδέ κι αν έχεις φωτεινό το σπίτι για να τη δεχτείς
Και, σαν φανεί, τρέξεις σ’ αυτήν και μπρος στα πόδια της συρθείς,
αν είναι να ΄ρθει θε να ΄ρθει –αλλιώς θα προσπεράσει.

ΣΑΜΑΡΑΣ ΧΡΗΣΤΟΣ-Οι άλλοι δεν ξέρουν

2009-07-03T19:03:00.000+03:00

Μη χαμηλώνεις τα μάτια
άδικη ντροπή μη σε βαραίνει,
εδώ αγάπησες
εδώ δόθηκες
τελείωσε.

Η αιδώς ανήκει στους άλλους
αυτούς που δεν θα δούνε ποτέ
το ουράνιο τόξο,
στην γη της ανομβρίας
που διάλεξαν.

Μη χαμηλώνεις τα μάτια
άδικες τύψεις μη σε βαραίνουν,
εκείνος ο ήλιος που έλειωσες
εκείνο το φεγγάρι που πλάγιασες
είναι δικά σου.

Από « Αιώνας ο χρόνος»

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΒΑΦΗΣ-Απολείπειν ο Θεός Αντώνιον

2009-07-03T19:01:00.000+03:00

Σαν έξαφνα, ώρα μεσάνυχτ΄, ακουσθεί
αόρατος θίασος να περνά
με μουσικές εξαίσιες, με φωνές-
την τύχη σου που ενδίδει πιά, τα έργα σου
που απέτυχαν, τα σχέδια της ζωής σου
που βγήκαν όλα πλάνες, μη ανώφελα θρηνήσεις.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαραλλέος,
αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που φεύγει.
Προ πάντων να μη γελασθείς, μην πεις πως ήταν
ένα όνειρο, πως απατήθηκεν η ακοή σου˙
μάταιες ελπίδες τέτοιες μην καταδεχθείς.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαραλλέος,
σαν που ταιριάζει σε που αξιώθηκες μια τέτοια πόλη,
πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο,
κι άκουσε με συγκίνησιν, αλλ΄όχι
με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα,
ως τελευταία απόλαυσι τους ήχους,
τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου,
κι αποχαιρέτα την Αλεξάνδρεια που χάνεις.

1911

ΕΛΕΝΑ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΙΔΟΥ-Δεκατριών

2009-06-30T00:50:00.001+03:00

Κάτι τα βράδια σας ενοχλεί.
Λίγο πριν τα βλέφαρα κλείσουν,
στο δωμάτιο γυρίζουν
τα αχόρταγα θέλω σας.
Δεκάδες όνειρα για εφαρμογή.

Η καρδιά σας τσιμπάει,
το μυαλό σας πονάει,
σας φταίει η ζωή σας που είναι μικρή
και τόση φιλοδοξία δε τη χωρεί.

Μια ιστορία θα σας πω,
δώστε τη προσοχή σας.

Μουδιασμένο το σώμα,
Κίνηση μηδέν.
Ζωντανή νεκρή,
στο χώμα θαμμένη.

Το κεφάλι μοναχά,
στον αέρα αφημένο,
για ένα μαρτύριο
που νους δε χωρεί.

Η καρδιά παγωμένη,
ραγισμένο το βλέμμα
Το θάνατο βλέπει.
Για έλεος ικετεύει.

Μόλις δεκατριών,
ένα παιδί ακόμα.
Βιασμένο από τρεις.
Το αμάρτημα? Μοιχεία.
Λιθοβολισμός η ποινή.
Μη ρωτάτε άλλο.
Χώρα: Σομαλία.

Ξαπλώστε στο άνετο στρώμα
και πείτε μια προσευχή,
για κείνη που στο θάνατο χάθηκε
και για σας που χαθήκατε εν ζωή.

ΕΛΕΝΑ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΙΔΟΥ -Αν δεν έρθεις

2009-06-30T00:25:00.000+03:00

Αν δεν έρθεις ποτέ, δεν πειράζει.
Να ξέρεις θα σε περιμένω.
Αν κάποιες φορές σε μπερδεύω,
σε βλέμματα ξένα, σε άλλες καρδιές,
μη μου θυμώνεις, είναι που αργείς
και η ανάγκη να σε δω μεγαλώνει.

Κάποιες φορές το ξέρω,
σε λάθος μέρη σε ψάχνω,
σε αγκαλιές βιαστικές,
σε σαλπαρισμένα κορμιά,
σε αδιάφορες διαδρομές.
Μη μου θυμώνεις, είναι που αργείς .

Τη καρδιά μου τη τρώει η αλμύρα,
στο σώμα μου λιμνάζει η βροχή.
H αγάπη που ΄χω για σένα κρυφή,
μόλις φανείς θα γίνει πλημμύρα.

Να ζητώ πολλά δε νομίζω,
ένα μονάχα, μόνο να ‘ρθεις.
Να σ’ αναζητώ κουράστηκα πια,
Το δρόμο τώρα μονάχος πρέπει να βρεις.

ΕΛΕΝΑ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΙΔΟΥ-Καληνύχτα

2009-06-30T00:12:00.000+03:00

Καληνύχτα μόνο να πεις.
Μια καληνύχτα μόνο.
Ούτε αντίο, ούτε γεια.
Σα να μην ήταν να φύγεις για πάντα.
σα να ‘ταν να ΄ρθεις ξανά.
Έσβησε η γνωριμία μας στο βαθύ σκοτάδι.
Πλέον στα όνειρα κατοικεί.
Ιδανική, αλλιώτικη, φευγαλέα.
Όλα τα πρωϊνά που θα φέγγουν,
εφεξής θα περιμένουν τη καλημέρα σου.
Όλες οι μέρες που θα γεννιούνται,
την ανυπαρξία σου θα σκοτώνουν.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΒΑΦΗΣ-Η πόλις

2009-06-25T11:23:00.001+03:00

Είπες ˙ « Θα πάγω σ΄άλλη γη, θα πάγω σ΄άλλη θάλασσα.
Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή.
Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή˙
κ΄είναι η καρδιά μου – σαν νεκρός- θαμένη.
Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμόν αυτόν θα μένει.
Όπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω
ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ,
Που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα».

Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, δεν θα βρεις άλλες
θάλασσες.

Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς
τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς˙
και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ΄ασπρίζεις.
Πάντα στην πόλη αυτή θα φτάνεις. Για τα αλλού
- μη ελπίζεις –
δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.
Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
στη κώχη τούτη την μικρή, σ΄όλη την γη την χάλασες.

1910

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΒΑΦΗΣ-Όσο μπορείς

2009-06-25T11:21:00.001+03:00

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως τη θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλήν συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.

Μην την εξευτελίζεις πηγαίνοντας την,
γυρίζοντας συχνά κ΄εκθέτοντας την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινή ανοησία,
ως που να γίνει σα μια ξένη φορτική.

1913

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΒΑΦΗΣ-Θυμήσου,σώμα..

2009-06-25T11:18:00.000+03:00

Σώμα, θυμήσου όχι μόνο το πόσο αγαπήθηκες ,
όχι μονάχα τα κρεβάτια όπου πλάγιασες,
αλλά κ΄εκείνες τες επιθυμίες που για σένα
γυάλιζαν μες στα μάτια φανερά,
κ΄ετρέμανε μες στην φωνή – και κάποιο
τυχαίον εμπόδιο τες ματαίωσε.
Τώρα που είναι όλα πια μέσα στο παρελθόν,
μοιάζει σχεδόν και στες επιθυμίες
εκείνες σαν να δόθηκες – πως γυάλιζαν,
θυμήσου, μες στα μάτια που σε κύτταζαν˙
πως έτρεμαν μες στην φωνή, για σε, θυμήσου, σώμα.

1918

ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΙΔΟΥ ΕΛΕΝΑ-Γραφεία

2009-06-24T09:38:00.000+03:00

Πίσω από γραφεία,
πότε παλιά, πότε μοντέρνα,
φορτωμένα χαρτιά, φακέλους
με εφήμερες υποθέσεις.

Τηλέφωνα που χτυπάνε,
απαντήσεις κοινότυπες,
εργασίες βιαστικές,
διεκπεραιώσεις που επείγουν.

Σφίγγει ο κλοιός,
σφίγγουν οι αλυσίδες.
Πότε πέθανε το όνειρο εκείνο,
πότε έσβησε με τα κεράκια της τούρτας,
πολυάριθμα στρατιωτάκια.
Εκείνη η ευχή που επιμένεις
συνεχώς να ζητάς,
δεν έχει αποδέκτη τελικά.

Σαν τακτικός πολίτης,
θα γυρίζεις σε κείνη τη καρέκλα.
Σαν λαδωμένο γρανάζι,
θα γυρίζεις τη μηχανή.
Δεν θα μιλήσεις,
στωικά θα δεχτείς,
σαν όλους τους άλλους,
τη μακέτα της ζωής σου.

Τι και αν κάθε βράδυ
όταν όλα σωπαίνουν,
μέσα σου όλα φωνάζουν.
Λίγο γράσο ακόμα
και οι φωνές θα πάψουν.

ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΙΔΟΥ ΕΛΕΝΑ-Aντίο

2009-06-21T11:35:00.000+03:00

Όλα τα αντίο που έχουμε πει,
δεν είναι ίδια,
δεν είναι όμοια.
Δεν λέγονται με την ίδια πυγμή.
Κάποια κρύβουν την ελπίδα,
της αναπάντεχης ανατροπής.
Ξεστομίζονται με δυσκολία,
φρουροί της αξιοπρέπειας,
προστάτες ενός φόβου ρακένδυτου.
Μάχονται τα βράδια με τα λόγια,
γρατζουνίζουν τη καρδιά,
στραγγαλίζουν το μέλλον.
Όχι, δεν είναι όλα όμοια.
Αλήθεια σας λέω.
Είναι τα αντίο της ντροπής.

ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΙΔΟΥ ΕΛΕΝΑ-Γύρισα

2009-06-20T18:41:00.000+03:00

Χαμένη για χρόνια
στα σοκάκια και στις μεγάλες λεωφόρους
της καθημερινότητας,
της πεζής συναλλαγής,
στο κυνήγι του χρόνου.

Χαμένη για τόσο καιρό,
σε ανούσιους έρωτες,
σε αγώνες επιβίωσης,
σε άσκοπες διασκεδάσεις.

Παρασυρμένη από τη πνοή του ανέμου,
σε σπουδές αδιάφορες,
σε παρέες ρηχές,
σε θεάματα κοινά.

Με τη ποίηση μου
κλειδωμένη στα συρτάρια,
Με τις λέξεις
φραγμένες στο μυαλό
και στη ψυχή.

Μια αφορμή,
ένα κάλεσμα
και τώρα οι λέξεις
γίνανε χίλια άλογα
που τρέχουν
σε λιβάδια ανθισμένα,
σε σκοτεινές στοές
σε παραλίες ερημικές.

Γύρισα πίσω λοιπόν,
σε όνειρα παιδικά,
σε γραφές λυτρωτικές,
στην έξοδο κινδύνου.

Και οι λέξεις
γίνανε χείμαρρος ορμητικός,
σαρωτικός και ζωοδόχος.

Ναι, είμαι εδώ.
Δεν φεύγω.
Μαζεύω τις αισθήσεις
και τις ντύνω.

Να μην κυκλοφορούν γυμνές
σε θέα κοινή,
σε μάτια αδηφάγα,
σε χέρια άπληστα