BLOGGER TEMPLATES AND TWITTER BACKGROUNDS »

Πέμπτη, 13 Οκτωβρίου 2011

Έλενα Καραγιαννίδου-Προθάλαμος



Αυτή η πόρτα δεν ανοίγει.
Στέκει ερμητικά πλέον κλειστή.
Πίσω της χορεύουν τοπία
λουσμένα στο φως ή στο χιόνι.
Διακοπές στη θάλασσα ή σε ορεινά μέρη.
Παρέες που γελούν δυνατά
πίνοντας αχνιστό καφέ
ή που χαζογελάνε ζαλισμένες από τα ποτά.
Γυναίκες ιλουστρασιόν
μαυλίζουν τα πλήθη.
Παιδιά που έχουν ξεχάσει
να χρωματίζουν το γκρι.
Πού και πού φιλιά άνευρα
ξεγελάνε προσωρινά το κενό.

Παρακαλώ χάστε για πάντα το κλειδί.
Οι προθάλαμοι πιο πολύ μας ταιριάζουν.

Κυριακή, 27 Μαρτίου 2011

Σταύρος Ζαφειρίου-Η Άτροπος των Ημερών



Τότε απλώθηκε ο λόγος σαν ιστός
και παγιδεύτηκε στο κέντρο του ο χώρος,
προσμένοντας την αδηφάγο αράχνη.
Εκείνη δρασκέλισε το νεύρο του πράσινου φύλλου,
εκεί όπου διάφανο φώλιαζε το νερό,
με πόδια εμπρός και πόδια πίσω ισορροπώντας,
σέρνοντας και προσθέτοντας το βδελυρό ένδυμά της,
ξεκίνησε από τον ίσκιο του λόγου,
κατεβαίνοντας στη μεριά μας,
μια και εμείς ορίζουμε τις διαστάσεις του χώρου
και ο χώρος υφαίνει το σχήμα του γύρω από εμάς,
μια και εμείς είμαστε ο ίδιος ο χώρος
και ο χώρος υπάρχει στον χώρο χάρη σ’ εμάς.

Από τη ποιητική συλλογή «Χωρικά» 2007

Κυριακή, 6 Μαρτίου 2011

Αργύρης Χιόνης-Χέρια



Οι άνθρωποι το πιο συχνά
δεν ξέρουν τι να κάνουνε τα χέρια τους
Τα δίνουν - τάχα χαιρετώντας - σ' άλλους
Τ' αφήνουνε να κρέμονται σαν αποφύσεις άνευρες
Ή - το χειρότερο - τα ρίχνουνε στις τσέπες τους
και τα ξεχνούνε

Στο μεταξύ ένα σωρό κορμιά μένουν αχάιδευτα
Ένα σωρό ποιήματα άγραφα

Από τη συλλογή Λεκτικά τοπία, 1983

Κυριακή, 13 Φεβρουαρίου 2011

Βασίλης Φαϊτάς- Αγρύπνια


Φως, χυμένο αίμα της νύχτας
φως, αγρύπνια γαντζωμένη στις αρτηρίες μας,
λίγο προτού η άβυσσος καταπιεί την ιστορία
η εποχή μάς έχει εγκαταλείψει.
Είμαι το τελευταίο ζωντανό μήνυμα,
η τελευταία ουτοπία,
ο ασυρματιστής που εκπέμπει
την ψυχή του.

Τρίτη, 1 Φεβρουαρίου 2011

ΤΑΚΗΣ ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗΣ-Μονάχα με την ποίηση



Μονάχα με την ποίηση
Δε θα χαθούν ποτέ
Τα μεγάλα ιστιοφόρα της αυγής
Ούτε τα φώτα ούτε η χαρά
Ούτε τα δέντρα ούτε η νύχτα

Μονάχα με την ποίηση
Θα 'μαστε ακόμα ικανοί
Να βλέπουμε και ν' αγαπούμε
Να ονομάζουμε τα πράγματα
Με τις πιο καθημερινές λέξεις
Να λέμε το ψωμί ψωμί τη σκάφη σκάφη
Και μ' ένα βλέμμα να οδηγούμαστε
Σε μιαν αλήθεια οριστική

Μονάχα με την ποίηση
Θα μεγαλώσουνε τα στάχυα
Και τα στήθη των κοριτσιών
Το ποτάμι θ' απομείνει ποτάμι
Η θάλασσα θάλασσα
Κι ο ουρανός ουρανός

Μονάχα με την ποίηση
Θ' ανακαλύψουμε ξανά τ' αστέρια
Μέσα στις καπνοδόχες
Κι όλη τη θλίψη που ενδημεί
Στο βάθος των ματιών
Και θα μπορέσουμε να ξαναβρούμε
Το γενέθλιο χωριό μας
Παραχωμένο μες στα χιόνια

Μονάχα με την ποίηση
Θ' ανακαλύψουμε ξανά τον έρωτα
Και πατώντας από κλωνί σε κλωνί
Κι από ελπίδα σ' ελπίδα
Θα εγκαθιδρύσουμε
Την αγνή βασιλεία των φτερών

Από τη συλλογή Καλειδοσκόπιο (1983)

Κυριακή, 9 Ιανουαρίου 2011

Χλόη Κουτσουμπέλη-Το άθικτο κρεβάτι



Έστρωσα το κρεβάτι χθες το βράδυ.
Σεντόνια αραχνοΰφαντα,
μαξιλαροθήκες δαντελένιες
χνουδωτά μαξιλάρια από στάχτη.
Σήμερα το πρωί δίπλωσα τα σεντόνια
ανέπαφα, ατσαλάκωτα
και τακτικά τα στοίβαξα και πάλι.
Μόνο στο πάτωμα είδα να διαγράφονται στην σκόνη
τα ίχνη των ποδιών σου.

Γιατί κάποτε η απουσία βαθουλώνει τις σκιές
και ό,τι λείπει είναι αυτό που μένει.

Από τη συλλογή «Η αλεπού και ο κόκκινος χορός»

Δευτέρα, 1 Νοεμβρίου 2010

Κική Δημουλά-Αγγελίες



Διατίθεται απόγνωσις
εις αρίστην κατάστασιν,
και ευρύχωρον αδιέξοδον.
Σε τιμές ευκαιρίας.

Ανεκμετάλλευτον και εύκαρπον
έδαφος πωλείται
ελλείψει τύχης και διαθέσεως.

Και χρόνος
αμεταχείριστος εντελώς.

Πληροφορίαι : Αδιέξοδον.
Ώρα : πάσα.

Από τη ποιητική συλλογή «Ερήμην»

Κυριακή, 19 Σεπτεμβρίου 2010

ΒΑΣΩ ΜΠΡΑΤΑΚΗ-Και ύστερα ήρθαν αυτοί



Και ύστερα ήρθαν αυτοί
που μας έφεραν την καταχνιά
και έκαναν τα όνειρά μας
ένα μπουκέτο από νεκρά πουλιά
στην ποδιά του χειμώνα
και τα κοράκια σαν σκιές απελπισίας
γαντζώθηκαν στα ομιχλώδη τοπία
στην πλευρά εκείνη του ορίζοντα
όπου έσβησαν σιωπηλά
οι πατημασιές του ξένου που αιώνες τώρα
ταξιδεύει κάτω από τα άστρα
αναζητώντας την αγάπη του.
Και ήταν τα πλάνα λόγια τους
σαν δόλια μέλισσα που τρυγούσε
σιγά σιγά τις νύχτες μας
γονιμοποιώντας ολοένα
τη γύρη από τα μυστικά άνθη,
ενώ μικροί ερωδιοί το φεγγάρι
έπιναν σε ασημένια κούπα.
Και ήταν η ίδια η ζωή μας
που σαν ποτάμι πέρασε από δίπλα
στο ατελείωτο βουητό του
το ανατρίχιασμα των ψυχών
όταν αγόρια και κορίτσια
που είχαν άστρα στα μάτια
σπονδή στο θεό του έρωτα έκαναν
με δισκοπότηρο την ίδια την καρδιά τους.