BLOGGER TEMPLATES AND TWITTER BACKGROUNDS »

Σάββατο, 11 Ιουλίου 2009

ΕΛΕΝΑ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΙΔΟΥ-Μοναξιά

Χρόνια τώρα βρήκε η ορφάνια καταφύγιο στο βλέμμα.
Ερμητικά κλεισμένα παραθυρόφυλλα τα χείλη.
Τα χέρια, εργάτες ακούραστοι στο φέγγος της μέρας,
υπηρέτες άνεργοι στη πίσσα της νύχτας.

Μεσ’ την οικεία σιωπή που φέρνει το βράδυ,
η εγκατάλειψη το δωμάτιο μπορεί και γεμίζει.
Απέραντη γάζα μοναξιάς τυλίγει τα μέλη,
Άμυνα, αποστείρωση στην ανθρώπινη οδύνη.

Τι κι αν τα φώτα ανάβεις,
Τι κι αν αρχίζουν μουσικές να χορεύουν,
Τι κι αν περιοδικά ξεφυλλίζεις,
Τι κι αν αγαπημένα βιβλία διαβάζεις.

Πλέον οι νύχτες δύσκολα περνούν.
Μόνο τα βλέφαρα σα σφαλίσουν,
διασχίζοντας την πύλη των ονείρων
ίσως εκεί τα κόκκινα ίχνη φανούν.
Τότε ίσως γυαλίσει για λίγο
εκείνη η θαμπάδα που αλλοίωσε το βλέμμα.

6 ΠΕΤΑΛΟΥΔΙΣΜΑΤΑ:

and33 είπε...

Ένα όμορφο ποίημα όπου δίνεις πολύ παραστατικά αυτό το συναίσθημα που σου πνίγει τα βράδια και σου θαμπώνει τη μέρα.

elena είπε...

Χαίρομαι που σου άρεσε Ανδρέα.Η μοναξιά είναι για πολλούς σήμερα η πιο ύπουλη αρρώστεια..

Μαρια Νικολαου είπε...

Ναι πράγματι... Οι νύχτες περνούν πολύ δύσκολα πια οπως και οι μερες

Γραφεις ομορφα Ελενα.
Να χεις ενα ομορφο βραδυ :)

elena είπε...

Σε ευχαριστώ Μαρία μου.Χάρηκα που πέρασες. Eσύ μου έβαλες την ιδέα για το blog.. Όμορφη συνέχεια στη βραδιά σου..

Ανώνυμος είπε...

ο εσωτερικος φακος της ψυχης σου ειναι σαν το ουρανιο τοξο που αντικατοπτριζεται στο χρωμα της
γραφης σου..συνεχισε..


κορινα

elena είπε...

Ποιητικό το σχόλιο σου Κορίνα μου.. σε ευχαριστώ για τα όμορφα λόγια σου..