BLOGGER TEMPLATES AND TWITTER BACKGROUNDS »

Πέμπτη, 22 Ιουλίου 2010

Έλενα Καραγιαννίδου-Έκρηξη



Ασφαλώς αναφέραν το όνομά σου.
Ουδείς το συγκράτησε.
Το επισκίασε
το νεαρόν της ηλικίας.
Δεκαπέντε χειμώνες
όλο κι όλο μετρούσες.

Τόσα μόλις χρόνια
έσερνες
σε τόπους ρημαγμένους
σε ματωμένα βράχια
την ανέλπιδη ζωή σου.
Τόσα μόλις χρόνια
έκλεινες τα μάτια σου
σε σκοτεινές πατρίδες.

Σε ξέβρασε η θάλασσα
σαν ξένο σώμα
σε βρώμικους
αθηναϊκούς δρόμους.
Τίποτα δεν φανέρωνε
τη μέρα εκείνη
πως σε ένα κάδο
καρτερικά σε περίμενε
ένας θάνατος όμοιος
με αυτόν που πίσω σου
νόμιζες ότι άφησες.

Μια έκρηξη σε αφάνισε
σε σκόρπισε.
Τώρα είσαι παντού
και πουθενά δεν υπάρχεις.
Ούτε όνομα έχεις.
Είσαι στο Λίβανο,
στην Τεχεράνη
στην Αθήνα.
Πεθαίνεις κάπου
στη Λωρίδα της Γάζας.

Κάθε μέρα πεθαίνεις
σε κάθε μικρή δύσμοιρη
γωνίτσα της γης.

11 ΠΕΤΑΛΟΥΔΙΣΜΑΤΑ:

KOSTAS PAP είπε...

Γλυκό, τρυφερό, απελπισμένο μου άρεσε!

ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ είπε...

Θαυμάσιο στην τραγικότητα και την αλήθεια του.

ΜΑΓΟΣ! είπε...

Ένα φεγγάρι λησμονιάς
Χαρούμενο αλήτης
Να διώχνει πάντα μακρια
Τα σύννεφα της λύπης…

Καλή εβδομάδα!

ΕLΕΝΑ-ΒUTTEFLY είπε...

Κώστα,Χριστόφορε και Μάγε..
σας ευχαριστώ πολύ φίλοι μου..
Να έχετε ένα όμορφο βράδυ Κυριακής..

Δέσποινα Γιαννάκου είπε...

πόσο όμορφο είναι Ελενά μου..
κι αυτό το τέλος:

"Κάθε μέρα πεθαίνεις
σε κάθε μικρή δύσμοιρη
γωνίτσα της γης "

πόσες αλήθειες κρύβει !!

Poet είπε...

Είναι εξαιρετικά σπάνιο να μιλάει μια ποιήτρια για ένα κοινωνικό θέμα. Στην ανθολογία της Κατερίνας Καριζώνη, Το θηλυκό πρόσωπο της ποίησης στη Θεσσαλονίκη, που περιλαμβάνει 23 ποιήτριες, δεν υπάρχει ούτε ίχνος κοινωνικού προβληματισμού.Εκτός αν είναι σε συνάρτηση με εκείνον που ήρθε ή δεν ήρθε, που έφυγε ή δεν έφυγε κτλ, κτλ.

Ωραίος ο έρωτας και η αγάπη, ωραίος και ο εαυτούλης μας, δεν νομίζω όμως ότι εκεί θα πρέπει να εξαντλείται η ευαισθησία μας.

Μπράβο, λοιπόν, Έλενα για μια φορά ακόμη,που συνδυάζεις την ποιητική τέχνη με το ανθρώπινο ενδιαφέρον για τον πλησίον.

ΕLΕΝΑ-ΒUTTEFLY είπε...

Tόλη, ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο σου, με τιμάει ιδιαίτερα.
Μακάρι να μπορούσα να γράψω ακόμα καλύτερα για το συγκεκριμένο θέμα.

ΕLΕΝΑ-ΒUTTEFLY είπε...

Δέσποινα,
δεν ξέρω αλήθεια πόσο μπορούμε την τραγικότητα να την κάνουμε τέχνη.
Νιώθω όμως το λόγο. Το γιατί βρίσκεται στο ότι τα τραγικά γεγονότα γίνονται και ξεχνιούνται, γι' αυτό αν μπορεί να βοηθήσει ένα ποίημα να μείνει στη μνήμη μας και στην καρδιά μας ένα τέτοιο γεγονός, τότε αξίζει να γραφτεί.
Καλό βράδυ σου εύχομαι..

ΕLΕΝΑ-ΒUTTEFLY είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
Έλενα είπε...

Έλενα,

Κάποτε αναρωτήθηκα τι στ' αλήθεια ωφελεί η ποίηση, στα πιο τραγικά γεγονότα, που ο πόνος μας ξεπερνά...

Μα τότε είναι που παίρνουμε μολύβι και χαρτί και ψάχνουμε να βρούμε το νόημα όλων αυτών...έτσι κάνουν οι ποιητές. Ίσως έτσι βρίσκουμε γαλήνη.

ΕLΕΝΑ-ΒUTTEFLY είπε...

Έλενα,κατά ένα μεγάλο ποσοστό, εξωτερικεύοντας στο χαρτί τα αισθήματά μας με μορφή τέχνης μειώνεται ο πόνος.. υπάρχουν όμως περιπτώσεις νομίζω που γράφεις γιατί θέλεις να εξακοντίσεις αυτό τον πόνο στα ουράνια για να τον νιώσουνε και άλλοι και να ευαισθητοποιηθούν.
Σε ευχαριστώ που πέρασες από εδώ.